„Chopin w Azji jest jak Bóg”

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 20, październik 2025 06:52

Pietras Sławomir

Poważnym problemem przy ocenianiu grających są występy pianistów będących studentami, lub wychowankami poszczególnych jurorów. Wprawdzie wtedy oni powstrzymują się od oceniania swoich pupili, ale mogą przecież zaniżać punktację konkurentów, o co ich zresztą nie należy podejrzewać.

Bezcenną wartością zmagań konkursowych jest ekipa komentatorów, wyrażająca na bieżąco swoje opinie, omawiająca wrażenia i dostarczająca dodatkowej wiedzy na temat sztuki pianistycznej. Działa 

ona pod doświadczonym kierownictwem red. Adama Rozlacha (uczył się w tej samej klasie licealnej z Krystianem Zimermanem).

W skład tej ekipy wchodzą najwyższe pianistyczne autorytety z Warszawskiego Uniwersytetu im. Fryderyka Chopina na czele z prof. prof. Elżbietą Tarnawską (coraz bardziej podobną do japońskiej gejszy), Karolem Radziwonowiczem (cóż za wspaniała wiedza o pianistyce), Magdaleną Lisak, Markiem Brachą, Magdaleną Ławrynowicz-Just i Michałem Szymańskim.

Nie mogę powstrzymać się od wymienienia nazwisk prowadzących z estrady poszczególne przesłuchania: konkretnie, elegancko, z nienaganną angielszczyzną. Są to Marta Wrześniewska i Michał Bronk, który powinien zastąpić w telewizyjnych konferansjerkach Grażynę Torbicką, jak tylko przejdzie na zasłużoną emeryturę.

Poza tłumem doskonałych pianistów azjatyckich, do następnych etapów zakwalifikowało się tylko po jednym reprezentancie Kanady, USA, Gruzji i Niemiec oraz dwojga Włochów, nie licząc ciemnoskórych brunetów występujących pod nieazjatyckimi sztandarami. Dwóch uczestników Konkursu zrezygnowało z oznaczenia przynależności państwowej mając rosyjskie nazwiska. Może to i lepiej?

Siedemnastoosobowe jury błyszczy od najwyższych chopinowskich autorytetów, wśród których w ekipie polskiej Krzysztof Jabłoński wyróżnia się korpulencją, Wojciech Świtała skromnością, Piotr Paleczny (coraz bardziej dostojny), a Ewa Pobłocka srebrną fryzurą á la Królewna Śnieżka, w której pięknie wyglądała, gdy ją – raz tylko - gustownie upięła.

Poza zapierającą dech w piersiach grą Azjatów, interesujące było śledzić ich pantomimę twarzy w kontakcie z fortepianem, którą po raz pierwszy zobaczyłem w roku 1955 u Fou Ts’onga, co mogą pamiętać tylko najstarsi melomani.

Od tej pory pilnie obserwuję wszystkie Konkursy Chopinowskie, ale takiej inwazji azjatyckiej pianistyki przepełnionej miłością do Chopina jeszcze nie przeżywaliśmy. A grają aż tak wspaniale, że wysokie Jury może okazać się bezradne w swej rzetelności. 

                                                                  Sławomir Pietras

• « poprz.
• nast. »