Gabriela Muskała w tegorocznym Janowie…

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 08, wrzesień 2025 06:41

Pietras Sławomir

Aktorka ta była dla mnie zaskoczeniem, olśnieniem i zdumieniem. Z niemałym dorobkiem po studiach w łódzkiej Filmówce (1994), związała się z Teatrem Jaracza w Łodzi, a potem z Teatrem Dramatycznym w Warszawie i gościnnie z Narodowym, gdzie do dziś gra między innymi Jak być kochaną, odziedziczywszy tę rolę po samej Barbarze Krafftównie.

Gabriela ma siostrę Monikę, tłumaczkę literatury niemieckojęzycznej, z którą założyły autorski duet „Amanita Muskaria” (podobno oznacza to muchomor czerwony, podobno trujący). Jednym z owoców tego duetu jest monodram Podróż do Buenos Aires przywieziony do Janowa, aby wśród pól i lasów zobaczyli go w festiwalowym namiocie okoliczni mieszkańcy, wczasowicze z Rewala i tacy jak ja zaskoczeni, olśnieni i zdumieni przybysze.

Monodram powstał przed wieloma laty, kiedy obie siostry obserwowały postępującą demencję własnej babki, z jej niedorzecznymi wspomnieniami, rozpadającym się sensem życia i wieloma tragikomicznymi sytuacjami, które jako spółka o grzybowo trującej nazwie spisały, opracowały literacko i tym samym uczyniły z ukochanej babci postać sceniczną i niezwykle pasjonującą osobowość teatralną.

Jak się okazało z wyznań Gabrieli Muskały podczas spotkania z publicznością („zgadzam się tylko na pół godziny” – a trwało ponad dwa razy dłużej), artystka ten monodram odgrywa już dwadzieścia kilka lat i czyni to – jak powiedziałem – zaskakująco, olśniewająco i zdumiewająco.

Zaskakująco – bo od wczesnej młodości gra staruszkę opętaną zwidami. Olśniewająco – bo czyni to wiarygodnie, – po mistrzowsku, posługując się aparatem głosowym od najsubtelniejszego piano do najsilniejszego forte. Wreszcie zdumiewająco – bo stojąc przed nami wciela się w postać będącą zaprzeczeniem jej naturalnych warunków fizycznych; amantki scenicznej, mogącej jeszcze dziś zagrać np. Anię z Zielonego Wzgórza.

Tekst i dramaturgia tego monodramu są tak teatralnie i literacko skonstruowane, że – gdyby jeszcze żyły – Irena Eichlerówna lub Nina Andrycz uczyniłyby, Podróż do Buenos Aires szlagierem swego repertuaru.

Przy tych wszystkich zaletach, wielu osiągnięciach scenicznych i filmowych, urodzie prolongowanej przez naturę i ujmującej, wyrazistej osobowości, Gabriela Muskała ciągle nie należy do ścisłej czołówki polskiego aktorstwa. A właściwie należy, tylko jej nazwisko nie wybrzmiewa równie głośno, co popularność niektórych mniej utalentowanych konkurentek.

• « poprz.
• nast. »