Operowych kłopotów Marszałka ciąg dalszy…

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 25, sierpień 2025 06:17

Pietras Sławomir

Pod koniec listu któryś raz z rzędu ponawia suplikacje do Marszałka, obiecuje mu przejście do historii i zasługi dla kultury polskiej, jeśli tylko pozwoli Borowskiej kontynuować swój nieszczęsny operowy proceder.

Ze swej strony w imieniu własnym i tej publiczności, która wierna Gmachowi pod Pegazem przez ostatnie sezony cierpliwie znosiła fiaska artystyczne takich premier jak Halka, Straszny dwór, Paria, Anheli, Napój miłosny, Manon Lescaut, Śpiewacy norymberscy, Zemsta nietoperza, Czarodziejski flet, Przygody pana Broučka, czy Turandot, wyrażam ubolewanie, choć to jeszcze dalece nie wszystko, aby określić rozmiar pobojowiska, pozostawionego przez nieszczęsną dyrektorkę.

Wymieniam te tytuły bez względu na ilość braw na premierach, różne opinie poszczególnych odbiorców, czy indywidualne osiągnięcia niektórych realizatorów i wykonawców. Aby nie być posądzonym o stronniczość, przytaczam tytuły które mi się podobały: Legenda Bałtyku, Jawnuta, Otello i niektóre spektakle baletowe. Ale to nie mogło zaważyć na ogólnym wrażeniu staczania się w kierunku absurdu, nijakości i braku jakiegokolwiek instynktu związanego z profesjonalizmem. 

W imieniu grona żyjących i nieżyjących dyrektorów Gmachu pod Pegazem wypraszam sobie nazywanie Borowskiej jedną z najwybitniejszych osób kierujących kiedykolwiek tym teatrem… naszą godną następczynią, dorównującą nam klasą i że już zapisała się w historii.

Nieporozumieniem w finale tego kuriozalnego listu jest twierdzenie, że Opera Wrocławska popadła w nieodpowiednie ręce. Wręcz przeciwnie! Ze stolicy Dolnego Śląska napływają pokrzepiające sygnały o poczynaniach pani dyr. Agnieszki Franków-Żelazny, ciągle wspomina się tam wspaniałe sezony dyr. Ewy Michnik, ale nikomu nie przychodzi nazywać jej geniuszem. Tak natomiast twierdzi, coraz bardziej pozbawiony rozumu i poczucia rzeczywistości, autor listu do Wielkopolskiego Marszałka.

We wrześniu wybieram się do Wrocławia na uroczyste obchody 80-lecia polskiej Opery pamiętając z żalem i wstydem, że w Poznaniu Renata Borowska-Juszczyńska nie pomyślała w 100-lecie od pamiętnej Halki, dającej początek polskości Gmachu pod Pegazem, urządzenia hucznego jubileuszu z obchodami, spektaklami, konferencjami i odznaczeniami najbardziej zasłużonych pracowników.

Wtedy trzeba było – panie Nędzyński – przypominać ten obowiązek swej – nie wiedzieć czemu – ulubienicy na niesłusznie zajmowanym stołku (ciekawe, co wykaże zaplanowany na jesień audyt), a nie teraz zawracać głowę Marszałkowi i tandetnie schlebiać mu szansą przejścia do historii.

                                                                   Sławomir Pietras

• « poprz.
• nast. »