Skąd się biorą dyrektorzy teatrów

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 12, maj 2025 06:01

Pietras Sławomir

Opublikowano zapis pierwszej debaty z cyklu „Lobby teatralne” w Barze Studio. Wzięło w niej udział szereg postaci, których wypowiedzi przytaczam z niewielkimi tylko skrótami, powstrzymując się na razie od komentarzy:

Witold Mrozek: „Zostać dyrektorem teatru w Polsce można na dwa sposoby. Można zostać dyrektorem mianowanym przez organizatora: prezydenta miasta, marszałka, ministra kultury, albo można zostać powołanym w drodze konkursu… nie muszę tu nikomu tłumaczyć, że przez bardzo długi czas w minionych latach w konkursach widziano panaceum na wszelkie bolączki teatrów repertuarowych. Szanse na przewietrzenie systemu, zmianę kształtu tych instytucji, które uważano za zastałe. Obecnie przewaliła się fala krytyki konkursów – choćby dlatego, że niezależne komisje wcale nie mają gwarancji, że kandydat wyłoniony przez nie zostanie powołany przez prezydenta czy marszałka”. 

Agata Siwiak: „… lepsze niż taki konkurs (ustawiany), który realizuje czyiś interes, jest po prostu mianowanie. Wszystko zależy od sytuacji, ale uważam, że jeśli samorząd ma silnego kandydata, to rozumiem, że konkursu być nie musi”.

Zenon Budkiewicz: „ Ostatnie zmiany w ustawie doprecyzowały ten tryb wyboru dyrektora bez konkursu. Nastąpiła pewna zmiana, dość istotna: Organizator musi podać powody, dla których odstępuje od konkursu. Obawiam się, że trudno któryś z tych sposobów wyboru bezwzględnie forsować”.

Tomasz Thun-Janowski: „Tam, gdzie jest ewidentny kandydat, taki, który jest ewidentnym autorytetem, albo taki, który rzeczywiście z konkretnym teatrem jest związany i zna jego specyfikę, jego problematykę, kontekst, w którym teatr funkcjonuje – wszędzie tam można odstępować od konkursów. Natomiast tam, gdzie organizator chce sprawdzić, czy ta instytucja jest w jakimś określonym ważnym momencie, w którym warto przedefiniować założenia albo sposób zarządzania tą placówką, to wówczas warto stosować konkurs”.

• « poprz.
• nast. »