Przegląd nowości

„Łucja z Lammermooru” Donizettiego w Opéra Royal de Wallonie

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 27, listopad 2021 06:15

Śpiewała ją już wielokrotnie na prestiżowych scenach świata, za każdym razem odnosząc wielki sukces. Nie inaczej też było i tym razem, o czym świadczy fakt, że na koniec spektaklu tutejsza publiczność zareagowała entuzjastycznie gromkimi owacjami. Trudno się bowiem nie zachwycać lekkim, bezbłędnie sprawnym i swobodnie poddającym się popisom szlachetnej wirtuozerii głosem tej artystki, która w dodatku potrafi utożsamić się bez reszty ze swoją postacią.

Kiedy Markova niejako „gubi się” w szybkich przebiegach szesnastek i triolach, można odnieść wrażenie, że zmierza w ten sposób nieuchronnie w stronę przepaści szaleństwa i śmierci bohaterki. W trakcie swojego występu artystka potrafi ukazać tę niebezpieczną i bolesną drogę protagonistki do ostatecznego unicestwienia, a także przekonać widza i zarazem słuchacza, że każdy wysoki i niemalże wykrzyczany dźwięk jest w gruncie rzeczy rozpaczliwym wołaniem Łucji o przyznanie jej prawa do pełnej wolności.

Ostatecznie ową wolność uzyskuje właśnie poprzez pożegnanie się z życiem. Co ważne, wspomniana wirtuozeria nie służy epatowaniu publiczności, albowiem podlega ona w tym przypadku swoistej sublimacji, wywołującej u odbiorców szczere wzruszenie. Zaś demonstracja pięknego bel canto zamienia się pod wpływem sztuki Markovej symbolicznie w tak bardzo upragnioną przez jej bohaterkę przestrzeń niezależności. Ukoronowaniem całej kreacji staje się oczywiście słynna scena szaleństwa, którą czeska sopranistka rozgrywa w elektryzującym i niezapomnianym stylu. Warto zauważyć, że w tej scenie towarzyszy jej intrygujące brzmienie szklanej harmoniki (Sascha Reckert), instrumentu, który w naszych czasach jest na ogół zastępowanay fletem.

• « poprz.
• nast. »