Przegląd nowości

Polskie jubileusze muzyczne

Szczegóły

Opublikowano: środa, 15, wrzesień 2021 09:46

Muzyczna narracja rozwija się prawem kontrastu pomiędzy ostro tnącymi, dysonansowymi akordami orkiestrowego tutti, a kameralną, momentami nieomal punktualistyczną fakturą, ale opracowanie ustępów do wierszy Michaiła Dunina na ogół nie wznosi się ponad solidną, ale konwencjonalną, dość bezosobową retorykę. Wajnberg przez całe swoje twórcze życie pozostawał w bliskich relacjach z Dmitrijem Szostakowiczem, również w rozumieniu ulegania wpływom tamtego (jego Piętnasta stanowi poniekąd dwugłos z Czternastą autora Leningradzkiej).

Wobec nich zdaje się w pełni znajdować zastosowanie opinia Józefa Elsnera względem Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego i Fryderyka Chopina: zdolność niepospolita w przypadku pierwszego, szczególna zdolność, geniusz muzyczny drugiego. O ile Szostakowicz w odniesieniu do swoich utworów zniósł wszelkie rozważania co do ich nowoczesności bądź zachowawczości, o tyle u Wajnberga dają się zauważyć oznaki wtórności i epigonizmu.

Nie potrafiło tego zmienić pełne pietyzmu wykonanie Orkiestry i chóru żeńskiego Filharmonii Krakowskiej pod dyrekcją Sebastiana Perłowskiego, z udziałem młodych śpiewaków: Sylwii Ziółkowskiej oraz Wiktora Jankowśkiego (w ubiegłym roku wystąpił jako Władysław Jagiełło w koncertowym wykonaniu Jadwigi, królowej Polski Karola Kurpińskiego), ujmujących słuchaczy świeżością i urodą swych głosów, przy jednoczesnej dojrzałości technicznej, pozwalającej operować nimi z pełną swobodą, a zarazem naturalnością. Według Danuty Gwizdalanki, autorki monografii Wajnberga, krakowskie wykonanie jego XV Symfonii było prawdopodobnie w ogóle jej pierwszą publiczną prezentacją?

                                                                     Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »