Przegląd nowości

Festiwal w Salzburgu 2021: „Canto lirico” – Joyce DiDonato i Juan Diego Flórez

Szczegóły

Opublikowano: środa, 01, wrzesień 2021 22:07

Byłem przekonany, że nazwisko słynnej mezzosopranistki urodzonej w Kansas, ale chyba o włoskich korzeniach, pisze się di Donato, lecz widocznie się myliłem, bo w programie i na afiszach w Salzburgu stoi wyrażnie: DiDonato. Z duchem języka włoskiego nie ma to nic wspólnego, ale artystka czuje się zapewne wyłącznie Amerykanką, a tam takie szczegóły nie mają znaczenia (wystarczy popatrzeć – przepraszam za dygresję – co twórcy filmu Troja z Bradem Pittem zrobili z historią wojny trojańskiej ośmieszając bohaterów Iliady Homera). 

Program koncertu zatytułowanego „My favourite things” zawierał wyłącznie utwory z XVII i XVIII wieku. Solistce towarzyszył zespół instrumentalistów „il pomo d’oro” (tak, to nie mój błąd – piszą się z małej litery), czyli „złote jabłko”. Grali bardzo stylowo pod dyrekcją Maxima Emelyanycheva. Głos Joyce DiDonato jest piękny, szlachetny, ale po słuchanej przeze mnie w przeddzień Elinie Garančy w Potępieniu Fausta Berlioza, brzmiał dziwnie wątło. Timbre był – jakby to powiedzieć obrazowo – jakiś rozrzedzony.

Może sprawił to rodzaj wybranego repertuaru, może artystka tak sobie wyobraża stylowe śpiewanie baroku, a może po prostu inaczej nie może. W pierwszej części, zatytułowanej „Gli antichi”, zabrzmiały utwory Salamone Rossiego, Claudia Monteverdiego (aria Penelopy z Il ritorno d’Ulisse in patria oraz Ottavii z L’incoronazione di Poppea), Antonia Cestiego, Tarquinio Merula, Giovanniego Battisty Buonamente i Johna Dowlanda. Dwa wykonania wyróżniały się z ogólnej monotonni. Wstrząsająca aria, a raczej monolog (recytatyw) Ottavii „A…a…a…Addio Roma, addio patria, amici addio” i zaiste słodka pieśń Johna Dowlanda „Come again, sweet love doth now invite”. Część druga, pod tytułem „I moderni”, była bardziej ożywiona.

• « poprz.
• nast. »