Przegląd nowości

Festiwal w Salzburgu 2021: „Canto lirico” – Joyce DiDonato i Juan Diego Flórez

Szczegóły

Opublikowano: środa, 01, wrzesień 2021 22:07

Rozpoczęła ją efektowna aria Kleopatry z serenaty (słowo na polski nieprzetłumaczalne, coś jak kantata wieczorna) Marc’Antonio e Cleopatra Johanna Adolpha Hassego, komponującego dla Neapolu w XVIII wieku, jednego z twórców słynnej neapolitańskiej szkoły śpiewu koloraturowego. Były trzy wspaniałe i brawurowo zaśpiewane arie Haendla: dwie z opery Ariodante („Scherza infida, in grembo al drudo” oraz „Dopo notte, atra e funesta”) i jedna z opery Giulio Cesare in Egitto, słynny lament Kleopatry „Piangero la sorte mia”.

Program uzupełniały utwory orkiestralne, ściślej biorąc baletowe, z dzieł Jean-Philippe Rameau. W sumie miły wieczór, ale pozbawiony silnie emocjonujących wrażeń. Inaczej było na recitalu, którego bohaterem był słynny tenor peruwiański Juan Diego Florez. Pamiętam go doskonałe, gdy w 2000 roku wystąpił na scenie poznańskiego Teatru Wielkiego. Dyrektorowi Sławomirowi Pietrasowi udało się zaprosić orkiestrę i chór mediolańskiego Teatro alla Scala pod dyrekcją Riccardo Mutiego. 27-letni wówczas Flórez zaśpiewał rewelacyjnie w Stabat Mater Gioacchina Rossiniego. Potem słyszałem go nieraz m.in. w Salzburgu.

Specjalizował się w repertuarze Rossiniowskim, do którego predestynował go gatunek głosu – to typowy tenore leggiero – i fenomenalna technika koloraturowa. Po ponad 20 latach głos pozostał ten sam: mały wolumen, idealnie skoncentrowany dźwięk, co daje nośność, ładna barwa i fenomenalna technika. Był to recital ze wspaniałym pianistą, Vincenzo Scalera. Najpierw zabrzmiały trzy pieśni Schuberta: „Gesang (An Sylvia)”, „An die Musik” i „Staendchen aus Schwanengesang”. Wykonane z niezawodnym wyczuciem stylu. Następnie trzy jakże odmienne w charakterze, melancholijne pieśni Vincenza Belliniego, którego ktoś trafnie nazwał smętnym cyprysem pod rozsłonecznionym włoskim niebem.

• « poprz.
• nast. »