Przegląd nowości

„La Sonnambula” Belliniego w Théâtre des Champs-Elysées

Szczegóły

Opublikowano: środa, 23, czerwiec 2021 06:45

Jego pierwszą realizacją, przyjętą przez publiczność i krytykę dość życzliwie, wszak bez entuzjazmu, był Werther Masseneta na scenie Opéra de Lyon,. Potem Villazón miał jeszcze okazję wyreżyserować dziewięć innych pozycji, czyniąc to z dużym zaangażowaniem, ale nadal bez porywających rezultatów. Niestety zaprezentowana teraz przezeń w Théâtre des Champs-Elysées wersja Lunatyczki potwierdza, że reżyseria nie jest jego mocną stroną.

Jak często się w takich przypadkach zdarza, tak i w tym przypadku usiłuje on brak ciekawej koncepcji zastąpić pseudo-oryginalnością i pewną dozą prowokacji, na którą zresztą premierowa publiczność zareagowała wyraźnie reżysera bawiącymi protestami. Jego pozbawiona polotu, miejscami po prostu brzydka i powtarzająca oklepane już manieryzmy operowe „wizja” próbuje się na siłę wyrwać z przywoływanych w libretcie realiów.

Dlatego wszystko odbywa się tu w jednorodnej scenografii (Johannes Leiacker), której głównym elementem jest wypełniający całą głębię sceny pejzaż alpejskich szczytów, wśród których trudno sobie wyobrazić wiejską zagrodę czy młyn. Jeszcze trudniej się pogodzić z tym, że scena lunatyzmu głównej bohaterki rozgrywa się na jakimś lodowcu, na który wspinają się również chórzyści. Okazuje się też, iż Amina nie zasypia na łożu Hrabiego w jego pokoju, co wywołuje kryzys zazdrości u jej narzeczonego Elvina, tylko w głównej sali oberży, co z kolei pozbawia libretto przyczyny głównego konfliktu ożywiającego akcję. A już zupełnie nie wiadomo, dlaczego Villazón zmienia zakończenie opery, każąc Elvinowi poślubić Lisę, a nie Aminę.

• « poprz.
• nast. »