Przegląd nowości

Rocznicowy 40. Festival d’Ambronay (trzeci weekend)

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 13, październik 2019 16:49

Do realizacji tego ambitnego projektu francuski dyrygent i klawesynista zaprosił świetną obsadę uznanych solistów: Christopher Lowrey (Juliusz Cezar), Karina Gauvin (Kleopatra), Ann Hallenberg (Sekstus), Eve-Maud Hubeaux (Kornelia), Ashley Riches (Achillas) i polski kontratenor Kacper Szelążek (Ptolomeusz). Christopher Lowrey imponował plastycznością swego dźwięcznie brzmiącego głosu, bezbłędnie kontrolowanego nawet w najbardziej skomplikowanych pod względem technicznym fragmentach. Podziw wzbudzała też umiejętność artysty przekazania środkami wokalnymi zmiennych nastrojów bohatera, od miłosnych porywów do pełnych bólu skarg, na przykład po nagłym zniknięciu Pompejusza. Z kolei Karina Gauvin potrafiła ukazać dostojną i niezależną Kleopatrę nie tylko jako kobietę dążącą do przejęcia władzy za wszelką cenę, lecz także jako osobę rozdartą wewnętrznie pomiędzy poczuciem sprawiedliwości i szczerą miłością.

Jej jasny sopran w połączeniu z wzorową dykcją, pozwalającą na rozumienie tekstu nawet w szybkich wokalizach, nieustannie przykuwał uwagę odbiorców. Trudno było też nie ulec czarowi jej lirycznych lub pełnych patosu, wszakże zawsze subtelnie prowadzonych fraz, doskonale współgrających z brzmieniem orkiestry. Publiczność żywo reagowała też na interwencje śpiewającej ciemno nasyconym mezzosopranem i na fascynująco długim oddechu partię Kornelii Eve-Maud Hubeaux, zachwycającej zarówno w lamentacjach, przejawach bolesnej rozpaczy, jak i wybuchach skierowanej przeciwko Ptolomeuszowi złości. W tej roli króla Egiptu swoim ładnie barwionym i świetlistym kontratenorem uznanie wzbudzał prowadzący frapującą grę sceniczną Kacper Szelążek, którego występ stanowił ozdobę celnie dobranej obsady. Z jego głosem ciekawie kontrastował gęsto nasycony bas Ashleya Riches’a, ucieleśniającego porażającego podłym charakterem generała Achillasa. Nie sposób jeszcze nie wspomnieć o olśniewającej swoją sztuką barokowej ornamentacji Ann Hallenberg, zniewalająco ukazującej sylwetkę psychologiczną szukającego zemsty Sekstusa, syna rozpaczającej Kornelii. Grający również na klawesynie Rousset płynnie prowadził całą narrację muzyczno-dramaturgiczną, skutecznie uzyskując od czujnie reagującego na każdy jego gest zespołu precyzję w odcinkach wirtuozowskich oraz czułą i misterną szatę dźwiękową we fragmentach utrzymanych w liryczno-miłosnych klimatach. Ta umiejętność dyrygenta w zakresie budowania skontrastowanych scen w połączeniu z atrakcyjnym kreowaniem przez śpiewaków interakcji pomiędzy ucieleśnianymi przez nich postaciami pozwoliły w pełni ukazać duchowe rozterki bohaterów i szarpiące nimi burze namiętności. W niedzielny poranek można się było wybrać na recital kontratenora Paulina Bündgena przebiegający pod oczywistym hasłem: „Sztuka kontratenora”.

• « poprz.
• nast. »