Przegląd nowości

Bartók i Dallapiccola w Théâtre du Capitole w Tuluzie

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 22, grudzień 2015 12:52

Podkreślić zresztą należy, że światło (zjawiskowo ustawiane przez Arno Veyrata) pełni tutaj niezwykle istotną rolę, bo ekspresywnie „rzeźbi” całą przestrzeń sceny, a tam gdzie trzeba wydobywa z mroku za pomocą wąskiej wiązki promieni twarz protagonisty lub zalewa krwistą czerwienią cały wyimaginowany zamek. Jeszcze inna - bo zimna i jakby z innej rzeczywistości - poświata towarzyszy pojawieniu się trzech byłych małżonek Sinobrodego, uwięzionych w jego sferze mentalnej, których nieme role powierzone zostały przemieszczającym się jak duchy w nieskoordynowanych pozach tancerkom.

W operze Bartóka jesteśmy świadkami dramatycznej konfrontacji pomiędzy Judytą i Sinobrodym, którą Aurélien Bory odczytuje jako porażkę niemożliwej do spełnienia miłości. Ona sądzi naiwnie, że dotarcie do najskrytszych zakamarków i tajemnic duszy męża pozwoli scementować ich związek, a zaślepiona bezgranicznym uczuciem nie słucha ostrzeżeń Sinobrodego, który pragnie jej oszczędzić bolesnego poznania prawdy, i odkrywa istny horror: jego przemoc, egoizm, okrucieństwo. On zaś, pozbawiony złudzeń, od razu wybiera samotność i milczenie, gdyż wie, że panujące w jego duszy ciemności wykluczają doznanie miłości. Wspomniana wyżej Tanja Ariane Baumgartner, dysponująca sopranem o czarującej, soczystej barwie oraz olśniewającej górze, tym razem idealnie odnajduje się w szalenie wymagającej partii Judyty, a partnerujący jej w roli Sinobrodego Balint Szabó porusza nieprzeciętną osobowością sceniczną i trafnym kreśleniem psychologicznego profilu tytułowego bohatera. Jego niepodważalny autorytet wokalny pozwala na wyrażanie szerokiej gamy uczuć, zdominowanych nie tyle przez okrucieństwo Sinobrodego, co przez jego egzystencjalne zmęczenie i totalną rezygnację.

• « poprz.
• nast. »