Przegląd nowości

Bartók i Dallapiccola w Théâtre du Capitole w Tuluzie

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 22, grudzień 2015 12:52

Z jego tak sugestywnie pokazanym - również i na planie wizualnym - cierpieniem kontrastuje perwersyjność postawy manifestującego fałszywe współczucie Klucznika, doskonale oddana sztucznie przesłodzonym zabarwieniem tenorowego głosu Gillesa Ragona. Niesamowite wrażenie wywiera też połączenie intensywności uczuć z przejmującym bólem załamanej Matki w występie Tanji Ariane Baumagartner. Sylwetka tej znajdującej się w tragicznej sytuacji kobiety nasuwa skojarzenia z czuwającą u stóp krzyża Matką Boską, wzmocnione jeszcze dodatkowo przez dochodzące zza kulis psalmodie łacińskie w wykonaniu chóru.

Nieuchronność losu Więźnia symbolizuje opuszczona z góry aż do poziomu sceny metalowa struktura techniczna, którą po przerwie z trudnością pokonuje stopniowo wyłaniająca się z mgły i posługująca się językiem migowym dziewczyna, wprowadzająca w niekonwencjonalny sposób odpowiedni klimat do prologu Zamku Sinobrodego. Jej poruszające się usta nie wydają żadnego dźwięku, lecz niemą mimiką wzmacniają wyświetlany na ekranie tekst. Podobnie jak w przypadku dzieła Dallapiccoli, tak i tutaj mamy do czynienia z abstrakcyjną scenografią, tym razem przyjmującą formę czarnej podpory, wokół której wznosi się przemyślny system symetrycznie zawieszonych i obracających się wokół własnej osi drzwi. Kiedy jedna połowa owych drzwi dyskretnie odsłania jakąś przestrzeń, to ich druga część natychmiast ją zamyka, co dobitnie przekłada na język plastyczny niemożność  Judyty dotarcia do duszy ukochanego i dokonania jego zbawienia poprzez bezinteresowną miłość. Otwarciu każdej z komnat zamku towarzyszą kuszące intensywnością i powabem kolory, ale ta rozległa paleta tęczowych barw nie jest w stanie odwieść Judyty od zamiaru dotarcia do wszystkich pomieszczeń.

• « poprz.
• nast. »