Przegląd nowości

Bartók i Dallapiccola w Théâtre du Capitole w Tuluzie

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 22, grudzień 2015 12:52

Debiutujący tym spektaklem w operze Bory uprawia indywidualny i niezwykle osobliwy „teatr fizyczny”, sytuujący się na przecięciu różnych dyscyplin (teatru, cyrku, tańca, sztuk wizualnych), a jego inscenizację charakteryzuje wizualna prostota i ascetyczna surowość, skutecznie uwalniająca dramaturgię obu traktujących o duchowym uwięzieniu oraz poszukiwaniu prawdy i światła dzieł. Dallapiccola umieszcza na pierwszym planie żyjącą złudzeniem jednostkę: Więźnia Inkwizycji, zwierzającego się przybyłej na widzenie Matce z nadziei, jaką wzbudziły w nim słowa Klucznika, który go nazwał „bratem”. Kiedy jednak podejmuje ostatnią próbę ucieczki, uświadamia sobie z przerażeniem, ze chodziło tu jedynie o bardziej wyrafinowaną formę tortury psychicznej i że rzekomy Klucznik jest w rzeczywistości wysyłającym go na śmierć Inkwizytorem. 

Wizja tej opowieści o egzystencjalnym rozdarciu łudzącego się pozorną wolnością człowieka osadzona jest w głębokim półmroku, w rzeczywistości wykreowanej za pomocą zawieszonych w głębi tiuli, na których wyświetlane są kreślone w czasie realnym przez artystę-plastyka Vincenta Fortemps czarno-białe rysunki, nieustannie zmieniające formę graficzne abstrakcje i coraz bardziej przyciemniane plamy. Tworzą one rodzaj iluzji, fantazmów, projekcji poddanej cierpieniu podświadomości, sugerują też, że pojawienie się Matki, mowa Klucznika, więzienny korytarz – to halucynacje tracącego nadzieję i wiarę, wyizolowanego i pogrążającego się w ciemnościach Więźnia. Ucieleśnia go bulwersujący aktorsko i wokalnie turecki baryton Levent Bakirci, którego po mistrzowsku niuansowana emisja wyraża bezgraniczną rozpacz i okrutne rozczarowanie pozbawionego już złudzeń skazańca.

• « poprz.
• nast. »