Przegląd nowości

„Il Trittico” Giacomo Pucciniego w Opéra de Tours

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 16, marzec 2015 20:01

Na wieść o jego śmierci zrozpaczona Angelika popełnia samobójstwo wdychając śmiercionośne opary zebranych wcześniej ziół. Spod ręki tego samego autora wyszło libretto ostatniej - wykorzystującej temat z Boskiej Komedii Dantego - części Tryptyku: Gianni Schicchi, utrzymanej tym razem w tradycji włoskiej opery buffa. Òw tytułowy protagonista to niezamożny parweniusz, który za sprawą sprytnie przeprowadzonych szalbierstw zmienia testament dopiero co zmarłego, bogatego obywatela Florencji Buso Donatiego, przejmując ku rozpaczy zachłannej, a spiskującej z nim na swe nieszczęście rodziny nieboszczyka jego pokaźny majątek. I tak oto realistyczny Płaszcz i wzruszająca, fascynująca też mistyczną atmosferą Siostra Angelika ustępują miejsca zabawnej farsie, wykorzystującej wszelkie możliwe chwyty komiczne.

Paul-Emile Fourny porusza się wyjątkowo swobodnie w zróżnicowanej twórczości Pucciniego, albowiem miał już wielokrotnie okazję pracować nad inscenizacjami jego wielu dzieł. Tym razem postanowił on rozegrać składające się na Tryptyk jednoaktówki w jednym i zdecydowanie symbolicznym koncepcie scenicznym, obierając za element przewodni wodę. Woda płynie w Sekwanie, na której tragicznie zginie nieszczęśliwy kochanek, woda jest źródłem życia, ale także i śmierci, bo rozprowadzi truciznę po organizmie Siostry Angeliki. Wreszcie woda otacza piwnicę (bo do niej reżyser przeniósł akcję Gianni Schicchiego) florenckiego domu, nasuwając skojarzenie ścieków z pazernością pozbawionej moralnych oporów rodziny zmarłego Buso Donatiego. W Płaszczu dekoracje (autorstwa Patricka Méeüsa, również odpowiedzialnego za reżyserię świateł) przedstawiają w głębi sceny widok Paryża o zachodzie słońca, z płynącą pośrodku Sekwaną, niemym świadkiem popełnionej w afekcie zbrodni. Cała scenografia zostaje jednak ograniczona do niezbędnego minimum, gdyż Fourny doskonale zdaje sobie sprawę, iż to przede wszystkim warstwa muzyczna kreuje tę ponurą i mroczną atmosferę, eksponując zarazem za pomocą dźwięków najważniejszy tutaj motyw płynącej rzeki. 

• « poprz.
• nast. »