Przegląd nowości

Czar operowego Wiednia

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 19, grudzień 2014 15:42

Początkowo miałem pewne zastrzeżenia do precyzji w grze blachy, a także brakowało mi efektu crescenda na początku drugiego aktu, poprzedzającego wejście Oktawiana, przybywającego do domu Faninala z tytułową srebrną różą, a co powinno stanowić kulminację, której dopiero towarzyszyłoby w pełni orkiestrowe fortissimo. Później jednak orkiestra grała nie tylko bezbłędnie, ale z prawdziwą brawurą, efektownie wydobywając wszelkie odcienie tej wyjątkowo barwnie zinstrumentowanej partytury. A przy tym prowadzącej spektakl Ewie Michnik udało się nie zatracić wszelkich subtelności instrumentacyjnych, zwłaszcza ustępów solowych drzewa, misternie wplecionych pomiędzy tutti potężnej orkiestry.

Pod względem wokalnym wyjątkowo pięknie zabrzmiały śpiewane mezza voce kantyleny w duetach Oktawiana i Marszałkowej, stanowiących ramy dla pierwszego aktu. Zabrakło natomiast podobnego, idealnego zestrojenia głosów, a co za tym idzie ich  płynnego, wzajemnego przenikania w duetach tegoż Oktawiana z Zofią w scenie narodzin miłosnego oczarowania podczas pierwszego spotkania oraz w zamykającym całą operę. W związku z tym za prawdziwą bohaterkę przedstawienia uznać można przede wszystkim Katarzynę Haras, która wcieliła się w Oktawiana.

• « poprz.
• nast. »