Przegląd nowości

„Chowańszczyzna” w Kunsthuis Opera Vlaanderen w Antwerpii

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 06, listopad 2014 22:23

Z tego obrazu powszechnego zamętu i upadku podstawowych wartości wyłania się zaledwie jedyna czysta i promieniująca szlachetnością postać Marfy, w ujmującej kreacji rosyjskiej mezzosopranistki Julii Gertsevej. To ona posiada najgłębszą i niezłomną wiarę oraz najmocniejszą determinację, która pozwala jej przekonać Dosifieja o konieczności złożenia ofiary z własnego życia, aby zagrodzić drogę Antychrystowi. W roli tego duchowego i zdecydowanie fanatycznego przywódcy starowierców występuje Alexey Tikhomirov, imponujący głębokim, mięsistym basem i charyzmatyczną osobowością sceniczną. Sugestywnie i bezbłędnie brzmi głos chorwackiego basa Ante Jerkunicy, ukazującego brutalność i bezwzględność aroganckiego despoty Iwana Chowańskiego.

Dmitry Golovnin jako odrażający Andriej Chowański, szczególnie w scenie z Emmą i podczas wstrętnych gróźb ciskanych pod adresem Marfy, potrafi też ujawnić chwiejny, słaby i wzbudzający politowanie charakter tego protagonisty. Podstępnym i knującym intrygi bojarem Szakłowitym  jest doskonały baryton Oleg Bryjak, zaś kniaziem Golicynem Vsevolod Grivnov. Ponadto w tej w przeważającej mierze rosyjskojęzycznej obsadzie pojawiają się także z dużym powodzeniem tacy artyści jak Brytyjczycy Adam Smith (Kuźka) i Michael J.Scott (Pisarz), turecko-holenderska sopranistka Aylin Sezer (Emma) i sopranistka łotewska Liene Kinča (Zuzanna). Porywająca interpretacja stojącego na czele Orkiestry Symfonicznej Opera Vlaanderen Dmitriego Jurowskiego wznieca entuzjazm publiczności epickim rozmachem, niebywałymi kontrastami dynamiczno-kolorystycznymi, dramatycznym nerwem i ogromną muzykalnością. Dogłębnie rozumiejący i czujący ten repertuar młody maestro dba też o przejrzystą konstrukcję, budowanie narastających napięć i rozleglą skalę płynnego ruchu. Żywiołowość i wyostrzona dramaturgia tego wykonania nie przesłania jednak jego wewnętrznej spoistości, klarownego odczytywania tematów i pełnej kontroli nad brzmieniem poszczególnych grup instrumentalnych (aksamitne smyczki, promienista blacha !). Opera w Antwerpii po raz kolejny pokazuje swój wywołujący najwyższy podziw i szacunek poziom artystyczny.

                                                                               Leszek Bernat 

• « poprz.
• nast. »