Przegląd nowości

Triumfalny powrót „Bérénice” Magnarda w Opéra de Tours

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 08, kwiecień 2014 21:31

Ogranicza się ona do białych ścian zakreślających bardziej mentalną niż geograficzną przestrzeń, otwierającą się na tło niebieskiego nieba i równie niebieskiego morza, z symbolizującą statek makietą. Cała dramaturgia spoczywa zatem na osobowości scenicznej, zaangażowaniu i talencie dwójki artystów. Otóż sopranistka Catherine Hunold ukazuje Berenikę jako szlachetną i gotową na największe nawet poświęcenia (odrzucenie własnej religii, pochodzenia, kraju) kobietę w imię ratowania miłości jej życia.

Zaś Tytus w kreacji barytona Jean-Sébastiena Bou jest tutaj nie tchórzliwym, lecz zdecydowanym na wymuszone sytuacją zniszczenie szczęścia po to, aby nie doświadczać później jego powolnego umierania, mężczyzną. Poziom wokalny tych solistów, podobnie jak ich talent aktorski, wzbudzają zaiste najwyższy podziw. Bez zarzutu spisują się też Nona Javakhidze (Lia) i Antoine Garcin (Mucien).

Siłą napędową omawianej realizacji jest zjawiskowa interpretacja Orkiestry Symfonicznej Région-Centre Tours, która pod zdecydowaną i dynamiczną, wszak wrażliwą i urzekająco-plastyczną dyrekcją Jean-Yves’a Ossonce’a uwalnia ogromną siłę emocjonalną wagnerowskiej w stylu, a na wskroś francuskiej z ducha muzyki Magnarda. Francuski kapelmistrz odsłania jej rozległą paletę barw i bogactwo środków technicznych, porażające klimaty i atmosfery, porywa płynnym prowadzeniem dźwiękowego dyskursu. Dzięki temu ta powoli się przelewająca materia muzyczna w żadnym momencie nie wywołuje poczucia znużenia, a trwający niemalże trzy godziny spektakl mija o wiele za szybko. Ta świetna realizacja pokazuje raz jeszcze, że najciekawszych odkryć i przeżyć artystycznych doświadczamy często nie w prestiżowych ośrodkach, lecz w skutecznie walczących o wskrzeszanie niesłusznie zapomnianych dzieł tzw. prowincjonalnych teatrach. Jestem pewien, że w najbliższych latach Jean-Yves Ossonce przygotuje dla miłośnikow sztuki operowej jeszcze niejedną niespodziankę.

                                                                               Leszek Bernat

• « poprz.
• nast. »