Przegląd nowości

Triumfalny powrót „Bérénice” Magnarda w Opéra de Tours

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 08, kwiecień 2014 21:31

Kompozytor Alberic Magnard (1865–1914), nazywany czasem „francuskim Brucknerem” był synem znanego i wpływowego redaktora naczelnego paryskiego pisma „Le Figaro”. Początkowo szykował się do kariery adwokackiej, ale po pobycie w Bayreuth, gdzie miał okazję obejrzeć wagnerowskiego Tristana i Parsifala, wstąpił do Konserwatorium Paryskiego, do klasy Théodore Dubois. Uczęszczał także do klasy Julesa Masseneta, ale dominujące w tej instytucji tradycyjne metody studiowania nie przypadły mu do gustu, toteż kontynuował naukę kompozycji na prywatnych lekcjach u Vincent d’Indy, z którym połączyły go z czasem mocne więzi przyjaźni. Ponadto utrzymywał bliskie kontakty z Guy Ropartzem, chociaż świadomie budował swoją karierę poza środowiskiem muzycznym. Na ową odpowiadającą jego dość trudnemu i dumnemu charakterowi niezależność Magnard mógł sobie pozwolić dzięki wyjątkowo komfortowej sytuacji materialnej. Niestety, jego ciekawie się rozwijająca twórczość została brutalnie przerwana na początku Pierwszej Wojny Światowej, kiedy młody jeszcze kompozytor zginął w płomieniach swego podpalonego przez niemieckich żołnierzy domu.

Niezależność jego charakteru nie pozostała też bez wpływu na fakt, że utwory Magnarda z trudem przebijały się do repertuaru sal koncertowych. A przecież francuski kompozytor z dużym powodzeniem poruszał się w muzyce symfonicznej, kameralnej, a także w świecie opery. Na jego dorobek składa się dwadzieścia jeden dzieł, wśród nich ważne miejsce zajmują charakteryzujące się bogatą orkiestracją cztery symfonie: szczególnie ciekawe są Symfonia n°3 op. 11 (1895-1896) i potężna Symfonia n°4 (1911-1913).

• « poprz.
• nast. »