Przegląd nowości

Falstaff i dwie Falstaffy…

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 20, grudzień 2013 12:15

… albowiem w najnowszej inscenizacji tej opery Giuseppe Verdiego w nowojorskiej Metropolitan Opera obfitością kształtów odznacza się nie tylko tytułowy bohater, ale i emablowana przezeń Pani Alicja Ford oraz pośrednicząca w intrygach Pani Quickly (Pośpieszalska), co dodatkowo zostało okrutnie podkreślone za sprawą kostiumów Brigitte Reiffenstuel, w przypadku śpiewaczek eksponujących ich krągłości za sprawą kloszowych sukni. Rzecz bowiem przeniesiono w lata pięćdziesiąte ubiegłego wieku i realia telenowel, a zatem możemy sobie pochlebiać, że u nas wykorzystano ten pomysł wcześniej, skoro Michał Znaniecki już cztery lata temu rozegrał „Don Giovanniego” w Operze Krakowskiej w filmowych w dekoracjach i kostiumach z „Osiem i pół” Felliniego!

Akcja przenosi się kolejno z wnętrz hotelowych i restauracyjnych, gdzie kelnerem jest młody Fenton, co dodatkowo tłumaczy niechęć Pana Forda do wydania zań córki Anusi względami dzielących ich różnic stanowych, do kuchni państwa Fordów, stajni z głową żywego konia, posilającego się obrokiem, w której Falstaff dochodzi do siebie po wylądowaniu w Tamizie, wreszcie pojawia się nieokreślona sceneria plenerowa, na koniec przemieniająca się z kolei w salę bankietową.

Najbardziej udana w tym przedstawieniu jest reżyseria Jamesa Levine’a. Dobrzeście Państwo przeczytali! Choć autorem inscenizacji pozostaje Robert Carsen, to faktycznie pieczę nad akcją sprawuje ten powracający do zawodowej aktywności kapelmistrz, między innymi poprzez właściwe nadawanie jej tempa, wydobywając z partii orkiestrowej wszelkie instrumentacyjne odcienie i subtelności, stanowiące zarazem nieustanne puenty i komentarze do wyśpiewywanych przez postacie słów, kwestii czy zaistniałych sytuacji scenicznych, odsłaniając zarazem, ile czerpali później z tej jakby zaledwie naszkicowanej, przejrzystej faktury instrumentacyjnej włoscy weryści z Leoncavallem i Puccinim.

• « poprz.
• nast. »