Przegląd nowości

Falstaff i dwie Falstaffy…

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 20, grudzień 2013 12:15

W przeciwieństwie do Wagnera i jego motywów przewodnich oraz niekończącej się melodii, Verdi poprzez zmieniające się jak w kalejdoskopie krótkie motywy towarzyszy bohaterom i przeżywanym przez nie perypetiom. Jedynie w wieńczącym całe dzieło fugowanym ansamblu „Cały świat jest żartem” dosłuchać się można paraleli do fugi zamykającej drugi akt „Śpiewaków norymberskich” tego pierwszego.

Gwoli sprawiedliwości należy odnotować, że wraz z upływem przedstawienia uchodzi z niego nieco powietrza, zatraca ono pierwotny impet, trochę gubiąc się w nadmiarze gagów, na przykład w finale drugiego aktu za sprawą wprowadzenia zbyt wielu statystów, wraz z Fordem przetrząsających dom w poszukiwaniu kochanka żony, wskutek czego w ogólnej bieganinie powstaje zamęt, szybko się opatrujący i nużący jak każdy chaos. A także dekoracyjnych efektów, kiedy wszystkim wyrastają rogi, zarówno noszącemu takie nakrycie głowy Falstaffowi, jak i biorącym na nim odwet uczestnikom maskarady, chcącym dać mu nauczkę za niewczesne zaloty.

Bezspornym bohaterem przedstawienia okazał się odtwórca tytułowej roli – Ambrogio Maestri - odwołujący się przede wszystkim do aktorstwa wokalnego, wspieranego jedynie nieznacznym gestem czy nieprzesadną, oszczędną mimiką. Przede wszystkim charakteryzuje graną przez siebie postać za pomocą dobieranej i różnicowanej barwy głosu, jego modulacji. Jedynie wprowadzone przez kompozytora w celach parodystycznych ustępy falsetowe, naśladujące głosy kobiet, za pierwszym razem zabrzmiały nieco ochryple. Przejmujące wrażenie wywiera zazwyczaj monolog "E' sogno o realtà?" Pana Forda, przeżywającego, jak się potem okaże bezpodstawnie, dramat zdradzonego męża. Nieinaczej było i tym razem, w interpretacji Franca Vassalla, w którego partii również pojawia się dla celów imitacyjnych śpiew falsetem.

• « poprz.
• nast. »