Przegląd nowości

„Tannhäuser” w Węgierskiej Operze Narodowej w Budapeszcie

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 15, listopad 2013 17:53

Symboliczną funkcję spełnia również gładkie tło, którego kolorystyka ulega często zmianie i wpływa na ogólną atmosferę tego płynnego malarstwa scenicznego. Niekiedy to cała przestrzeń jest jakby zalewana jedną barwą, głównie czerwienią, jak choćby w akcie pierwszym, kiedy to Tannhäuser przebywa w świątyni cielesnych rozkoszy. W tym przypadku ważną rolę w przywoływaniu zmysłowych omamów odgrywają świetnie ustawione przez Judit Schäffer i bez zarzutu wykonane układy choreograficzne. A jedyne zastrzeżenie, jakie by można było sformułować pod adresem reżysera Miklósa Szinetara, dotyczy dość schematycznie ustawionej gry aktorskiej, która nie zawsze wystarczająco wspiera psychologiczną prawdę postaci.

Prawdę mówiąc nie ma to jednak żadnego znaczenia wobec olśniewającego poziomu muzycznego omawianego przedstawienia oraz idealnej, wręcz wymarzonej obsady solistów. Frank Van Aken jako Tannhäuser przykuwa uwagę plastycznością wokalną i swobodą poruszania się w górze skali w akcie pierwszym oraz imponującą umiejętnością deklamacji i siłą dramaturgiczną swego nośnego tenora w akcie trzecim, zwłaszcza podczas nacechowanej rozpaczą relacji z zakończonej odmową rozgrzeszenia pielgrzymki do Ojca Świętego.

• « poprz.
• nast. »