Przegląd nowości

„Tosca” assoluta

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 15, listopad 2013 16:28

Luc Bondy w skrajnych aktach dopracował role postaci w najdrobniejszych szczegółach (na przykład ustawienie i poprowadzenie charakterystycznego Zakrystiana), wydobywając z wykonawców dramatyczny wyraz, nawet z Roberta Alagni, na co dzień nie wykazującego naturalnych atutów aktorskich. Ogrywany przez Scarpię wachlarz markizy Attavanti (niczym Jago chusteczką, ja posłużę się wachlarzem, wyznaje, obmyślając swą intrygę), gdy wypada mu z ręki, przesuwa końcem laski. Podczas wstępu do ostatniego aktu oraz pieśni Pastuszka oczekujący na egzekucję Cavaradossi rozgrywa ze swym strażnikiem ostatnią partię szachów, czyżby o możliwość spełnienia ostatniego życzenia, bo raczej nie o życie?

„Tosca” to opera werystyczna, co w pełni usprawiedliwia tego rodzaju pedantyzm w podejściu do realiów, ale już nie skłonność reżysera do malowniczego efekciarstwa. Na początku, z pomocą kaskadera Angelotti spuszcza się po linie, jakby dotarł do kościoła Sant’Andrea della Valle po jego dachu, mimo że zaraz sam wyznaje, że w każdym przechodniu upatrywał szpicla. Z kolei malowany przez Cavaradossiego obraz Marii Magdaleny, z odsłoniętą lewą piersią, raczej nie pozwala uwierzyć w jego wybitny talent artystyczny. W finale pierwszego aktu, podczas Te Deum, pojawia się św. Mikołaj i to taki prawdziwy, jaki przynosił w dawnych czasach dzieciom prezenty, a więc starzec z siwą brodą, w mitrze i z pastorałem, który ledwo jest w stanie utrzymać w trzęsących się dłoniach.

• « poprz.
• nast. »