Przegląd nowości

Kiszony Oniegin, albo opowieści starej niani

Szczegóły

Opublikowano: środa, 26, czerwiec 2013 16:28

Mogłoby się wydawać, że szczególną rolę w swojej inscenizacji przeznaczył Michał Znaniecki Filipiewnie, czyli starej niani Tatiany, skoro zasiada ona również na proscenium przed rozpoczęciem drugiego aktu. Ale potem znika, bo dzisiejsi reżyserzy cierpią na amnezję i w trzecim akcie zapominają o tym, co wymyślili w pierwszym. A przecież Tatiana po wyjściu za Gremina mogła ją zabrać ze sobą na dożywocie do Pitra, co było wtedy ogólnie przyjętym obyczajem.

Innym porzuconym tropem jest rozbudzenie u Filipiewny oraz dziedziczki Łariny wspomnień erotycznych porywów, właśnie po raz pierwszy przeżywanych przez córki ostatniej, a to wszystko pod wpływem krótkiego, lecz gwałtownie wybuchającego rosyjskiego lata, niczym w Strindbergowskiej Pannie Julii w noc świętojańską. Niewątpliwie ośmiela to Tatianę i popycha do niebywałego w tamtych czasach tak otwartego wyznania miłości dopiero co poznanemu Onieginowi. Skądinąd w dniu omawianego przedstawienia, 21 czerwca, panowała wyjątkowo upalna pogoda.

Ważnym rekwizytem okazują się ordynarnie ocynkowane wiadra, po raz pierwszy wnoszone przez żniwiarzy w scenie dożynek. W czasie imienin Tatiany mogłoby się wydawać, że z lodem posłużą do chłodzenia szampana, ale wnet wychodzi na jaw, że znajdują się w nich kiszone ogórki, którymi „opychają się” zaproszeni goście. Może to jeszcze bardziej niż plotki sprawia, że Oniegin staje się skiszony i prowokuje sprzeczkę z Leńskim, w czasie której Tatiana i Olga chowają się pod stół (sic!). Z kolei orkiestra gra Walca jakby dosłownie przejęła się słowami libretta o wynajętej orkiestrze wojskowej, przygrywającej gościom, a przecież Czajkowski szczególnie upodobał sobie ten taniec i stworzył wiele własnych jego wersji, nie tylko w muzyce scenicznej, ale również symfonicznej. A tu jeszcze występuje jego piękne wyłanianie się z dramatycznego wstępu do drugiego aktu.

• « poprz.
• nast. »