Przegląd nowości

Czas się wypełnił!, albo tajemnica podróżnego kuferka

Szczegóły

Opublikowano: środa, 13, marzec 2013 16:22

Pod batutą Tomasza Szredera, który przed siedmiu laty poprowadził we Wrocławiu całość Pierścienia Nibelunga, ostatnie dzieło Wagnera zrazu toczyło się majestatycznie, by nie powiedzieć statycznie. We wstępie orkiestra nie zawsze była najprecyzyjniejsza intonacyjnie, a w preludium do drugiego aktu zdarzały się potknięcia rytmiczne. Poza tym nie wypełniała w wystarczający sposób roli głównego kreatora wydarzeń.

Później jednak potrafiła wydobyć z partytury brzmieniową kolorystykę, jak przystało na Wagnera, mistrza instrumentacji, ale kiedy trzeba, eksponowano nie tylko masywność i monumentalność faktury (imponujące dźwiękową potęgą intermezzo, odmalowujące wędrówkę na Monsalvat), ale także jej nieomal kameralną przejrzystość(na przykład w akompaniamencie do ustępu zwanego Cudem Wielkopiątkowym). Jak zawsze we Wrocławiu, dużym atutem spektaklu był chór, mimo swej liczebnej szczupłości potrafiący stworzyć iluzję obecności znacznie liczniejszego zespołu.

Tła dla inscenizacji Georga Rooteringa dostarcza dyspozytyw sceniczny Lukasa Nolla, odwołujący się do abstrakcyjnego stylu inscenizacji Wielanda Wagnera, określanego mianem "nowego Bayreuth". Składa się on z nieruchomego otoku w owalnym kształcie, wewnątrz którego pojawiają się dostosowane do sytuacji projekcje (falującej wody, lecących ptaków, kołyszących się drzew), oraz koncentrycznej platformy obrotowej z fragmentem schodów, w której dopatrzyć się można nawiązania do idei tatlinowskiego projektu mobilnego pomnika Trzeciej Międzynarodówki (sic!).

• « poprz.
• nast. »