Przegląd nowości

„Bal maskowy” na stadionie

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 19, czerwiec 2012 11:28

Największe wrażenie pozostawia sceny: z Ulryką oraz ta na wzgórzu straceń, gdzie dzięki świetnym projekcjom i operowaniu oświetleniem udało się reżyserowi zbudować złowrogi klimat i pokazać kłębiące się emocje. Równie efektownie wypadł finał, scena śmierci Riccarda. Z prostotą dekoracji kontrastują przeładowane bogactwem kostiumy co najbardziej widać w scenie balu ostatniego aktu. Jedno co mnie w całym przedstawieniu irytowało i nie przekonywało to układ ruchu scenicznego i choreografia, której autorką była Iwona Pasińska.

W obsadzie największe wrażenie pozostawiły panie. Aleksandra Kubas obdarzona pięknie brzmiącym sopranem o jasnej srebrzystej barwie z wielką swobodą i temperamentem zaśpiewała partię pazia Oscara. Radostina Nikolaeva w partii Amelii zaprezentowała nie tylko piękny głos o soczystym brzmieniem, ale również swobodę jego prowadzenia i świetne frazowanie oraz właściwą ekspresję i intensywność emocji. Jej Amelia kreślona delikatną linią, bez zbędnych przerysowań przykuwa uwagę od pierwszego wejścia artystki. Wiele uznania należy się Annie Lubańskiej, która po raz pierwszy w swojej karierze zmierzyła się partią Ulryki. Piękne operowanie barwą prawdziwie głębokiego altowego brzmienia, szczególnie w dolnym rejestrze, pozwoliło jej nadać tworzonej kreacji konieczną w tym przypadku, aurę demonicznej niezwykłości. Partię Renata śpiewał z powodzeniem Giuseppe Altomare i chociaż jego kreacji brakowało nieco dramatyzmu to odbierało się ją pozytywnie. Niestety nie da się tego powiedzieć o kreacji Sergeya Drobyshevsky’ego, który bez większego powodzenia zmierzył się z partią Riccarda.

Muzycznie premierę przygotował Tomasz Szreder, któremu udało się wyeksponować to co w Balu maskowym najistotniejsze, czyli taneczną lekkość muzyki będącej kontrapunktem dla narastającego na scenie dramatu. Uznanie budziła też precyzyjna współpraca obu dyrygentów prowadzących premierę, Tomasza Szredera (orkiestra umieszczona dale poza sceną) i Bassema Akiki przekazującego gest Szredera solistom i chórowi. Dzięki tej współpracy zachowano zwartość muzyczną przedstawienia.

                                                                                                       Adam Czopek

• « poprz.
• nast. »