GaleriaT. Shebanova gra - Pory roku Czajkowskiego
WydarzeniaTłumacz na |
 |
Szukaj w Maestro
Odwiedza nas158 melomanów |
|
|
|
|
||
Przegląd nowościDyptyk Ravel/Zemlinsky w Opéra national de Lyon
Strona 3 z 4 Pomimo jednak tej niefortunnej „wpadki” trzeba przyznać, iż walory wokalne i zdolności aktorskie wielu solistów dostarczają dużo satysfakcji. Wystarczy tu chociażby wspomnieć o takich artystach jak Pauline Sikirdji (Dziecko), Majdouline Zerai (Mama, Chińska filiżanka i Ważka), Heather Newhouse (Księżniczka, Pasterka, Nietoperz), Antoinette Dennefeld (Kotka, Wiewiórka) czy Jean-Gabriel Saint-Martin (Zegar, Kot). Wykonany przez tę ostatnią dwójkę miłosny duet kotów, z towarzyszeniem muzyki owadów, żab, słowików, wiatru..., można uznać za prawdziwy teatralny majstersztyk.
 Z fantazją muzyczną Ravela kontrastuje pokazana w drugiej części omawianego przedstawienia opera (baśn tragiczna) Zemlinsky’ego, z librettem Georga C. Klarena zredagowanym w oparciu o tekst Oscara Wilde’a. Tematem opery jest los Karła, małego potworka o reputacji wielkiego śpiewaka, który zostaje ofiarowany przez Sułtana Donnie Clarze z okazji święta ukończenia przez nią osiemnastu lat. Karzeł nic nie wie o swojej straszliwej kondycji, gdyż nigdy nie miał możliwości przejrzeć się w lustrze - ujawnienie mu bolesnej prawdy o własnym wyglądzie mogłoby się dlań skończyć tragicznie. Warto w tym miejscu przypomnieć, że ten dramat brzydkiego, pokracznego mężczyzny jest nasycony autobiograficznymi aluzjami do położenia samego kompozytora, który cierpiał z powodu własnej brzydoty i nieszczęśliwej miłości do Almy Mahler.
 Nawet w warstwie scenograficznej Grzegorz Jarzyna przerzuca pomost pomiędzy dwoma operami, albowiem drzewa z Ravelowskiej fantazji zamieniają się w operze Zemlinsky’ego w kolumny w barokowym pałacu. Reżyser w mistrzowskim stylu oddaje frywolną, ziejącą pustką i prymitywnym materializmem atmosferę dworu hiszpańskiego, który szykuje się do uczczenia urodzin infantki. W celowo uderzającej bezguściem scenografii Maciejewskiej dominują ostentacyjnie eksponowane limuzyny, symbolizujące atrybuty dorobkiewiczów, zaś o braku wyczucia i zmysłu estetyki wypełniających pałac służalców świadczą ich jaskrawo-kiczowate kostiumy. Twórcy spektaklu w bezbłędny sposób odmalowują obraz tego rozplotkowanego i pozbawionego głębszego humanizmu mikro-społeczeństwa oraz synchronizują plastyczną wizję z dramatyczno-ironicznymi klimatami muzyki Zemlinsky’ego.
|
|||
|
Maestro jest tytułem jakim honoruje się najwybitniejszych muzyków wirtuozów dyrygentów śpiewaków i nauczycieli. Właśnie im oraz podążającym za ich przykładem artystom poświęcona jest ta strona |
|||
| 2006 Copyright © Wiesław Sornat (R) All rights reserved MULTART | |||
