Przegląd nowości

Życie paryskie" Offenbacha w Opéra national de Lyon

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 13, grudzień 2011 19:08

Mamy tu wszakże do czynienia z humorem czarnym, zgryźliwym, choć nie pozbawionym pewnej czułości, bo każdy pilnie obserwujący kolejne epizody odbiorca musi się poczuć nieco nieswojo uświadamiając sobie, że oto reżyser ustawił przed nim rodzaj zwierciadła, w którym może się on przejrzeć i dostrzec niezbyt pozytywny wizerunek świata, w którym przyszło mu egzystować i który on sam ma często tendencję uważać za całkowicie normalny. Doprawdy zmysł teatralny Pelly'ego i jego umiejętność precyzyjnego budowania każdej, nawet pozornie mało widocznej czy znaczącej scenki wzbudza szczery podziw.

Do sukcesu wznowionej inscenizacji przyczynia się doborowa obsada wykonawcza z Laurentem Naouri w roli obłudnego barona Gondremarcka na czele. Obok niego na scenie panują niepodzielnie tacy artyści jak doskonały aktorsko Jean-Sébastien Bou ucieleśniający młodego arystokratę Raoula de Gardefeu, Boris Grappe wzbudzający salwy śmiechu w partii rywalizującego z tym ostatnim Bobineta, Blandine Staskiewicz występująca jako czarująca Metelle, komiczna Michelle Canniccioni jako baronowa Gondremarck, wywołująca gorący aplauz swobodą gry scenicznej i wokalnymi popisami Sophie Marin-Degor w roli panny Gabrieli czy pochodzący z Turcji tenor Tansel Akzeybek w charakterystycznej partii Brazylijczyka.

Nie zawodzą też świetnie przygotowany przez Alana Woodbridge'a chór i realizująca choreografię Laury Scozzi grupa baletowa. Kierownictwo muzyczne nad szczęśliwie wznowioną produkcją sprawuje stojący na czele Orchestre de l'Opéra de Lyon Gérard Korsten (obecny dyrektor muzyczny London Mozart Players i Symphonieorchester Vorarlberg w austriackiej Bregencji), którego interpretacja porywa fantazją, udzielającą się słuchaczom werwą i wyczuwalną radością oraz unikaniem powierzchownych efektów na rzecz wydobywania z partytury Offenbacha smakowitych i oryginalnych szczegółów orkiestracyjnych. Niezwykle to udane zwieńczenie kończącego się właśnie roku.

                                                                                                Leszek Bernat

• « poprz.
• nast. »