Przegląd nowości

"Miłość do trzech pomarańczy" w Opéra de Dijon

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 20, maj 2010 02:00

Niesłychana moc tych wyobrażeń zaczyna stopniowo dominować nad rzeczywistością, bo jak mówi reżyserka "teatr przemienia sterylną rzeczywistość świata: mózg powiększa swoje przestrzenie i zaczyna wymyślać niebo, odległą pustynię, gdzie rodzi się bajka, która nie jest niczym innym jak spełnieniem się marzenia z malowanych płócien". Wynika z tego, że pokazywana na scenie operowej w Dijon historia rozgrywa się tak naprawdę w umyśle pogrążonego w melancholii bohatera i właśnie taki sens nadaje swoim inscenizacyjnym koncepcjom w pewnej mierze utożsamiająca się - jak sądzę - z postacią Księcia Sandrine Anglade.

Reżyserka buduje swój spektakl w estetyce bajek dla dzieci, wszkaże ten wielce trafny wybór nawet w najmniejszym stopniu nie zamazuje filozoficznego wymiaru treści opery. Do kreowania liryczno-onirycznej atmosfery służą tutaj przede wszystkim pomysłowo wykorzystywane chmury dymne (z których na przykład wynurza się czarownica Fata Morgana) i barwne, poruszająco-poetyckie oraz tworzące zmieniające się w zależności od nastrojów protagonistów  klimaty - wspomniane już wyżej - ustawienia świetlne. W centrum przestrzeni scenicznej znajduje się pięć ruchomych ścianek, które w zależności od swego położenia ilustrują zamkniętą komnatę Księcia, salon na dworze Króla Trefl, labirynt w zamczysku Kreonty czy dajmy na to rozmaite aspekty pustynnego krajobrazu. W miarę upływu czasu zaczynamy jednak rozumieć, że tak naprawdę te przyjmujące różne układy plansze symbolizują stan umysłu Księcia, początkowo z powodu wszechogarniającej melancholii zamkniętego na otaczający go świat, a pod koniec, dzięki teatrowi, otwierającego się na nieskończoną przestrzeń wyzwolonej wyobraźni, przywoływanej w warstwie plastycznej za pomocą widoku sięgających nieba chmur. To na takim tle poruszają się młodzi statyści - ucieleśniający grupki Tragicznych, Komicznych i Dziwaków -  przebrany za kucharkę Truffaldino, w większości ubrani w piżamy chórzyści czy noszący na głowach zamiast czapek garnki uczestnicy dziwacznych, wszak niezwykle barwnych defilad. Cały ten przemyślany i precyzyjnie prowadzony ruch sceniczny nadaje przedstawieniu właściwą dynamikę i ekspresję, a jednocześnie w żadnym momencie nie doprowadza do wizualnego nadmiaru i przesytu.