Przegląd nowości

"Miłość do trzech pomarańczy" w Opéra de Dijon

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 20, maj 2010 02:00

Ta bajkowa burleska może być rozpatrywana i odbierana na wielu różnych płaszczyznach: jako parodia, satyra, naszpikowana symbolami groteska, surrealistyczna farsa, ale i też jako rodzaj manifestu nowej estetyki teatralnej i muzycznej. Powiedzmy od razu, że zaproponowana nam przez francuską reżyserkę Sandrine Anglade wizja opery Prokofiewa i wytyczone przez nią tropy interpretacyjne zaowocowały niezwykle inteligentnie skonstruowaną i logicznie przeprowadzoną, a przy tym dającą do myślenia, poruszającą i urzekającą poetyckimi obrazami inscenizacją. Można przypuszczać, iż stanie się ona  punktem odniesienia dla innych pragnących zmierzyć się z tym oryginalnym dziełem reżyserów.

Otóż wykorzystując minimalistyczną scenografię Claude'a Chestiera i atrakcyjnie przezeń zaprojektowane stroje, a także wprost fantastycznie prowadzoną przez Erica Blosse'a reżyserię świateł, Sandrine Anglade opowiada nam w pewnym sensie własną historię o skoncentrowanym na samym sobie teatrze, zagubionym w cierpiącym na chorobę atakujących nas z zawrotną szybkością obrazków i pustych scenariuszy społeczeństwie. Ponieważ mający rządzić tym nie pasującym do niego królestwem Książę nie może znaleźć spoczynku i wewnętrznego spokoju, pozostaje mu już tylko schronić się w sferze swoich wyimaginowanych cierpień. ów chorobliwy stan staje się niestety dla otaczających go osób pretekstem do podjęcia próby obalenia władzy : Klaryssa ma zamiar z pomocą premiera Leandra zamordować młodego następcę tronu i w ten sposób zapanować nad całym królestwem. W tym celu Leander zatruwa Księcia pozbawionymi stylu książkami i "niestrawnymi" wierszami, a ten brak duchowo-kulturowego pokarmu wpędza syna Króla Trefl w jeszcze głębszą hipochondrię. Będący już bliski śmierci Książę nie przestaje jednak marzyć o jakiejś historii, której on sam byłby bohaterem i w ten sposób kreuje swój własny świat. W głowie młodzieńca rodzi się mieszanka tragedii z komediami i farsami: w wyniku tego nocnego ożywienia w jego świadomości pojawiają się też rozmaite postacie z dzieciństwa, a wyobraźnia Księcia wypełnia się nawiedzającymi niegdyś jego sny magikami i czarownicami.