Przegląd nowości

Czterdzieści lat w trzech aktach

Szczegóły

Opublikowano: środa, 19, sierpień 2009 02:00

16 lipca 1969 roku 28-letni Placido Domingo, il giovane tenore, w swojej szybko rozwijającej się karierze podbił - po wiedeńskiej Staatsoper i Metropolitan Opera - kolejny z najsłynniejszych teatrów świata. I cóż to był za triumfalny debiut! Śpiewał Kalafa u boku wielkiej Birgit Nilsson. Potem Domingo wielokrotnie powracał na werońską scenę jako Don Carlos, Canio, Turiddu, Radames, Cavaradossi, kawaler Des Grieux i - oczywiście - niezrównany Otello. Gościł tam również jako dyrygent.

W 1994 roku 25-lecie jego debiutu uczciła Arena di Verona uroczystą galą, podczas której Domingo śpiewał po jednym akcie z Cyganerii, Otella i Aidy, natomiast gala 30-lecia nie mogła się odbyć z powodu oberwania chmury. Deszcz lał przez całe popołudnie i wieczór, o rozpoczęciu spektaklu o godz. 21.00 nie było mowy, ale publiczność, schowana pod morzem parasoli, ani myślała opuścić teatr. W końcu o 22.30 na scenę wyszedł Domingo, z ogromnym parasolem w ręku, w białej szacie Radamesa, w "egipskich" sandałach i długich, grubych szafirowych skarpetach, które zaraz opadły mu do kostek, "dopłynął" jakoś do mikrofonu i natychmiast nawiązał znakomity kontakt ze zziębniętą, ale wiernie czekającą publicznością. I nie zawiódł jej - zaśpiewał m.in. E lucevan le stelle, Granadę, No puede ser, a nawet, jakby rzucając żartobliwe wyzwanie ponuremu niebu, O sole mio. Na próżno - deszcz zwyciężył.

Wydawałoby się, że jubileusz 30-lecia obchodzony przez 58-letniego nadal czynnego śpiewaka operowego byłby już wystarczającym powodem do dumy i radości. Ale Domingo wymyka się wszelkim oczywistościom. 24 lipca 2009 roku, mając lat 68 i pół, obchodził... 40-lecie debiutu w Weronie, wciąż jako czynny tenor, mogący sobie wybrać do gali fragmenty dowolnych oper.