Przegląd nowości

Czterdzieści lat w trzech aktach

Szczegóły

Opublikowano: środa, 19, sierpień 2009 02:00

I wtedy zabrzmiał Verdi. Gdy przeminęła pełna smutku Pieśń o wierzbie Desdemony, pięknie zaśpiewana przez Teresę Romano, groźne, ponure akordy sprawiły, że raczej niezdyscyplinowana werońska publiczność niemal wstrzymała oddech. Placido Domingo - nie! - sam Otello wkroczył na scenę. Czy to naprawdę możliwe, że Domingo porzucił tę rolę przed laty? Ten Otello, który zaczął śpiewać z hamowaną pasją i nienawiścią, brzmiał tak samo  - albo i lepiej? pełniej? - jak dawniej. W jego kreacji było wszystko: niesamowita paleta półcieni w mocarnym głosie i niezrównane aktorstwo. Jego czarne oczy na chwilę przed morderstwem mogły przerazić nawet widzów z ostatnich rzędów.

Niun mi tema - Domingo śpiewał to setki razy i wielu widzów pamiętało wcześniejsze wykonania, tak więc wspomnienia mieszały się z obecnymi emocjami. Jego O Gloria! rozdzierało serce i ścinało krew w żyłach, a scena przedśmiertnego czołgania się ku Desdemonie była jeszcze jednym dowodem na to, że jego żywotność i sprawność fizyczna, na równi z zasobami głosu, wydają się niewyczerpane. Jedna z najbardziej poruszających scen operowych, tak ważna w karierze Dominga, zakończyła się (o wiele za szybko, jak dla widzów) grzmotem oklasków.

W roli Emilii usłyszeliśmy Rossanę Rinaldi, śpiewali też Luca Casalin (Kasjo), Simone Piazzola (Jago), Antonio de Gobbi (Lodovico) i Elia Fabbian (Montano); orkiestrę poprowadził Pier Giorgio Morandi.