Przegląd nowości

"Parsifal" w Unter den Linden

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 29, marzec 2009 01:00

Akt 2. Zamek Klingsora, również z wieloma projekcjami wideo w tle. Pożary, sceny wojenne, klęski żywiołowe... zadziwiające obrazy, dodające szczególnego znaczenia i uwypuklające dramatyzm wagnerowskiego arcydzieła. Być może pozwalają one początkującym wagnerzystom głębiej zrozumieć przesłanie libretta.

Akt 3. Wędrówka w czasie powinna zatoczyć koło, ale w jakimś sensie ma się uczucie czegoś niekompletnego. Miejscem akcji jest zimny, ośnieżony park w Nowym Jorku, w latach 40. Jednakże rycerze są zbieraniną punków, rockersów i członków młodzieżowych gangów. Co ma znaczyć zakończenie legendy Świętego Graala w latach 40.? Jaki jest związek scenerii lat 40. z gangami rockersów z lat 90.? Być może w zamyśle reżysera miało to sens. Przeszło pięciogodzinna podróż przez Czas, w której współuczestniczymy, jest wielką metaforą. Ale czemu Eichinger pozostawia ją niezamkniętą?

Wideoprojekcje nie są w operze niczym nowym. Wielu reżyserów stosuje je aż do przesytu. Eichinger używa tego środka w mądry sposób, choć nie zawsze. Czasami wygląda to na tanie efekty specjalne z niskobudżetowej produkcji hollywoodzkiej. Wielka szkoda, ponieważ niektóre pomysły tego reżysera mogłyby być szansą na stworzenie czegoś całkowicie odmiennego bez wypaczania intencji Wagnera.

Ale dosyć wybrzydzania. W końcu nie była to jedna z tych okropnych, pozbawionych sensu inscenizacji z masturbującymi się lub oddającymi mocz solistami, całkowicie przeinaczoną intrygą i istotnymi zmianami w partyturze, co tak bardzo odstręcza miłośników opery. Propozycja Eichingera była niezła w zamyśle, ale za mało konsekwentna w realizacji. No cóż, droga do Świętego Graala jest wybrukowana dobrymi intencjami.

                                                               Gabi Eder (Austria), tłum. M.B.