Przegląd nowości

Pani zabija panią albo Carmen XXI wieku z gumą do żucia...

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 26, październik 2026 18:33

Może powinna zatem ostatecznie zająć miejsce u jego boku? Pierwszy krok w tym kierunku został wszak uczyniony. Don José w ujęciu Łukasza Załęskiego jest postacią chwiejną, również pod względem wokalnym. Kilka razy dochodziło do zachwiań emisyjnych, a arię „z kwiatkiem“ La fleur que tu m'avais jetée artysta zrazu zaśpiewał na sposób włoski pełnym głosem, ale, gdy przyszło do zaintonowania c² użył falsetu zgodnie z francuską ekspresją wokalną, choć w tym przypadku nie mam pewności, czy wynikało to wyłącznie ze stylowości i chęci dochowania wierności tamtejszej tradycji wykonawczej?

Także w śpiewie Stanisława Kuflyuka jako Escamilla wyczuwało się pewne nierówności artykulacyjne i stosowanie odmiennej barwy i stopnia nasycenia w zależności od ustępów wymagających większej ruchliwości i tych opartych na kantylenie, choć wykonaniu kupletom toreadora Votre toast, je peux vous le rendre nie sposób było odmówić efektowności.

Tomasz Theil za sprawą swego mocnego basu przydał o wiele większy ciężar gatunkowy postaci Zunigi niżby to wynikało z libretta i partytury. Na słowa wyróżnienia zasłużył równiez Stanisław Duda jako Dancairo, ale i pozostali odtwórcy przemytników sprawili, że piękny ich kwintet Nous avons en tête une affaire! zabrzmiał z pożądaną lekkością. Poza uwerturą wszystkie antrakty grane były przy opuszczonej kurtynie i wtedy orkiestra mogła zaprezentować pełnię  swoich możliwości, zwłaszcza w zakresie instrumentacyjnej kolorystyki. 

• nast. »