Przegląd nowości

Guido Faust reżyseruje w Operze Krakowskiej

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 27, październik 2026 20:33

A sekwencja w szpitalu przywołuje rozegranie początku inscenizacji Józefa Szajny i Kazimierza Korda z 1967 roku w prosektorium. Wcześniej scena ogrodowych umizgów pomiędzy Faustem i Mefistofelesem a Małgorzatą i Martą toczy się w żywopłotowym labiryncie, a kościelna na tle witraży Stanisława Wyspiańskiego. Wielość reżyserskich atrakcji mimo wszystko niezbyt ożywia akcję. Poza spektakularnymi scenami zbiorowymi przedstawienie pozostaje dość statyczne.

Niewiele zmienia udział akrobatki opuszczającej się ze sznurowni, Mefistofeles ukazujący się w loży cesarskiej pod postacią Eryka, Upiora z musicalu Andrew Lloyda Webbera, czy dwukrotnie buchający ogień. Nie odznacza się też większą inwencją kostiumową (Małgorzata Słoniowska) i choreograficzną (Jacek Tyski) scena baletowa Nocy Walpurgii, choć partnerzy tancerek też występują w klasycznych paczkach.

W pamięci powracałem zatem do tej sprzed 59 lat, gdy do miarowego dźwięku tykającego metronomu tancerze przesuwali dłońmi po swoich ciałach, a także sprzed 32 lat, gdy ożywały figury z ołtarzy, zrzucały stroje i następowała orgia, po której jej uczestnicy znów przywdziewali kostiumy i zajmowali miejsca na nastawach, zastygając w nieruchomych pozach. Warto może byłoby wznowić Miłość do trzech pomarańczy Siergieja Prokofiewa, jak do tej pory najbardziej udane widowisko operowe Michała Znanieckiego w Krakowie, w którym środki inscenizacyjne zostały idealnie dobrane do charakteru muzyki.

                                                                  Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »