Przegląd nowości

Guido Faust reżyseruje w Operze Krakowskiej

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 27, październik 2026 20:33

W Balladzie o królu z Thule nr 14a mieliśmy do czynienia z prawdziwym aktorstwem wokalnym, kiedy charakterystykę dziewczęcej postaci tworzyła subtelna artykulacja i lekka dynamika oraz operowanie zróżnicowaną barwą głosu, oddającą zmienność uczuć. Z kolei delikatne wokalizy w następującej arii „z klejnotami“ nr 14b Ah! je ris de me voir wyrażały naiwny zachwyt światem pozorów, któremu wkrótce da się zwieść. Szkoda, że wykreślono arię „przy kołowrotku“ nr 19, z dźwiękonaśladowczym ostinatowym akompaniamentem, w której daje znać o sobie przedwczesne osiągnięcie przez bohaterkę dojrzałości pod wpływem spadających na nią ciosów.

Jedynie w scenie kościelnej zabrakło mi większej dozy dramatyzmu, albowiem dyrygent Swietosław Borisow nie zadbał o odpowiednią progresję napięcia. Również w drugiej, obejrzanej przeze mnie obsadzie, prym wiodła Małgorzata, tym razem w interpretacji Iwony Sochy. Śpiewaczka obdarzona jest pięknym głosem o szlachetnym tembrze, a jej ujęcie było całkowicie odmienne od poprzedniczki.

W Balladzie o królu z Thule nr 14 a zwracało uwagę legato, a w dopełniającej ją arii „z klejnotami“ nr14b Ah! je ris de me voir staranne wykończenie fraz. W duecie miłosnym z Faustem nr 18 Il se fait tard! ...adieu! dyskretne odwzajemnienie jego uczuć znajdowało wyraz w operowaniu mezza voce. Warto przy tym zwrócić uwagę, że dyrygent zadbał, by orkiestra nie przykrywała solistów. Za to w dramatycznych ustępach sceny kościelnej oraz finału wzburzenie emocjonalne postaci dochodziło do głosu poprzez fortissimo o nasyconym i skupionym brzmieniu. 

• « poprz.
• nast. »