Przegląd nowości

A może to wszystko jest tylko projektem? „Walkiria” Wagnera w Sopocie

Szczegóły

Opublikowano: środa, 15, lipiec 2026 20:59

Problem pojawia się wtedy, gdy odkrywa, że sam stał się więźniem stworzonego przez siebie systemu. Chciał być tym, który patrzy na makietę z góry, tymczasem okazuje się, że sam znajduje się na jednej z nich. To jeden z najciekawszych paradoksów Walkirii: można mieć ogromną władzę nad innymi i jednocześnie coraz mniej władzy nad własnym życiem. Można stworzyć system, który miał nam służyć, a po latach odkryć, że to my zaczęliśmy służyć jemu. Tomasz Konieczny znakomicie pokazał ten wewnętrzny dramat Wotana.

Jego bohater był potężny, obdarzony naturalnym autorytetem i sceniczną siłą, a jednocześnie coraz bardziej bezradny wobec konsekwencji własnych decyzji. Im więcej wiedział i im większą miał władzę, tym boleśniej odkrywał granice własnej sprawczości. Szczególnie w relacji z Brünnhildą monumentalny bóg stopniowo ustępował miejsca ojcu, który musi zmierzyć się z tym, że nie może zatrzymać drugiego człowieka w świecie, jaki dla niego zaprojektował. Walkiria nie jest jednak wyłącznie opowieścią o tych, którzy próbują projektować świat.

Jest także historią tych, którzy szukają w nim własnego miejsca. Siegmund jest tułaczem – przychodzi znikąd, zmęczony, samotny, ścigany, pozbawiony miejsca, które mógłby nazwać swoim. Stanislas de Barbeyrac nadał tej postaci zarówno siłę, jak i ludzką kruchość. Jego Siegmund nie był pomnikowym herosem, lecz człowiekiem w drodze, który próbuje odnaleźć własną tożsamość i własny los. Każdy z nas jest przecież w pewnym sensie tułaczem. Szukamy swojego miejsca, ludzi, przy których możemy być sobą, przestrzeni, w której możemy powiedzieć: jestem u siebie. Tylko czy takie miejsce się znajduje? Czy może trzeba je stworzyć? 

• « poprz.
• nast. »