

































GaleriaT. Shebanova gra - Pory roku Czajkowskiego
Wydarzenia |
Szukaj w Maestro |
||
|
|
|
||
Przegląd nowościTurandot – Nowi władcy starego świata
Strona 4 z 5
Turandot jest obserwowana, oceniana i zamknięta w roli, której nie może porzucić. Władza uczyniła z niej symbol i jednocześnie odebrała jej możliwość bycia sobą. Jej okrucieństwo przestaje być wyłącznie cechą charakteru, a staje się rolą, którą musi nieustannie odgrywać. Paradoksalnie więc osoba znajdująca się na szczycie hierarchii okazuje się również więźniem stworzonego przez siebie świata. Na tym tle szczególnie poruszająco wybrzmiewa Liù w interpretacji Marii Motolyginy. Jest jedyną postacią zdolną do autentycznego współczucia.
Jedyną osobą, która nie chce zwyciężać, dominować ani podporządkowywać sobie innych. W świecie opartym na przemocy reprezentuje wartości niemal zapomniane: czułość, lojalność i gotowość do poświęcenia. Liù jest jedyną bohaterką, która nie traktuje drugiego człowieka jak przeciwnika, poddanego lub trofeum. Dlatego w świecie Fioroniego wydaje się niemal kimś z innej rzeczywistości.
Być może właśnie dlatego jej śmierć staje się prawdziwym punktem zwrotnym całej opery. Wraz z nią znika ostatnia osoba zdolna przerwać krąg przemocy, a widz zaczyna rozumieć, że od tej chwili nie ma już nikogo, kto mógłby przywrócić temu światu moralną równowagę. Dlatego finał pozostawia tak głęboki niepokój. Przez całe przedstawienie oczekujemy momentu przemiany. Czekamy, aż miłość okaże się silniejsza od przemocy. W końcu Turandot całuje Kalafa i wypowiada słowa o miłości. Wszystko wydaje się prowadzić do pojednania. Jednak Fioroni świadomie odbiera widzowi ten komfort. Pocałunek nie wygląda jak początek nowego świata. |
|||
|
Maestro jest tytułem jakim honoruje się najwybitniejszych muzyków wirtuozów dyrygentów śpiewaków i nauczycieli. Właśnie im oraz podążającym za ich przykładem artystom poświęcona jest ta strona |
|||
| 2006 Copyright © Wiesław Sornat (R) All rights reserved MULTART | |||