Przegląd nowości

Turandot – Nowi władcy starego świata

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 16, czerwiec 2026 18:53

To pytanie pozostaje w pamięci długo po zakończeniu spektaklu, ponieważ dotyka jednego z najbardziej niewygodnych tematów współczesności – naszej fascynacji przemocą oraz zadziwiającej łatwości, z jaką przyzwyczajamy się do jej obecności. Najpełniej zamysł Fioroniego ujawnia się w drugim akcie. Scena zagadek, tradycyjnie traktowana jako intelektualny pojedynek prowadzący do narodzin uczucia, staje się tutaj centralnym punktem całej opowieści. Nie oglądamy konkursu inteligencji ani spotkania kobiety i mężczyzny. 

Oglądamy publiczny rytuał władzy, w którym wynik wydaje się mniej istotny od samego pokazania, kto ma prawo decydować o życiu i śmierci. Niewielki biały stolik ustawiony pośrodku sceny staje się miejscem politycznego starcia, stołem negocjacyjnym, przesłuchaniem i pokazową egzekucją jednocześnie. Każde pytanie zadawane przez Turandot brzmi jak wyrok, a każda odpowiedź Kalafa jest próbą odebrania jej kontroli nad sytuacją. Daniel Carter prowadzi orkiestrę tak, jakby pod powierzchnią muzyki nieustannie odliczano czas do katastrofy. 

Napięcie narasta z każdą kolejną zagadką, a widz nie czeka już na rozwiązanie łamigłówki, lecz na moment, w którym ktoś zostanie pokonany. To właśnie w tej scenie Catherine Foster tworzy kreację definiującą całe przedstawienie. Jej Turandot nie jest kobietą zranioną przez historię swojej przodkini. Jest figurą władzy. Kimś, kto przez lata nauczył się, że przetrwać można wyłącznie dzięki sile. Szczególnie wyraźnie widać to w In questa reggia. W wielu inscenizacjach aria ta stanowi próbę usprawiedliwienia okrucieństwa bohaterki. Tutaj staje się portretem człowieka żyjącego pod nieustanną presją systemu. 

• « poprz.
• nast. »