Przegląd nowości

Gry pozorów i urojeń

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 24, kwiecień 2026 20:55

Długi tytuł niczym filmów Liny Wertmüller: Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - Epilog. Zawiera się w nim niezdecydowanie reżysera Piotra Domalewskiego, o czym traktować ma jego pierwszy seans sceniczny w Starym Teatrze w Krakowie. A więc studium sytuacji terminalnych, wywołane na początku hasłem osób, którym umarła matka, wypowiadzianym przez syna tej teatralnej - Stanisława (Filip Perkowski).

Sądzę, że Dorota Pomykała mogłaby stworzyć wiarygodny obraz takiego procesu odchodzenia, który zresztą jest obecny, ale tylko jako jeden z wątków. Albowiem autorom scenariusza (Piotr Domalewski i Krzysztof Zygucki) to nie wystarczało i postanowili rzecz uatrakcyjnić pomysłem powstałego w wyniku udaru przesunięcia, sprawiającego, że bohaterce wydaje się, iż jest ośmioletnią Nel z powieści Henryka Sienkiewicza.

A zatem jej dzieci, by nie przeżyła szoku, muszą się do niej dostosować i wejść do jej świata, odgrywając w nim role Stasia, Mei i Kalego. Przypomina to trochę sytuację z Hibernatusa w reż. Édouarda Molinara, gdy wnukowie odnalezionego w bryle lodu dziadka odtwarzają czasy, gdy uległ wypadkowi, czy Good bye, Lenin! w reż. Wolfganga Beckera, kiedy w podobnej sytuacji syn ukrywa przed matką, działaczką partyjną, upadek NRD. Jakby tego wszystkiego było za mało, w Nel wciela się także psychoterapeutka, z którą spotyka się przywołany Stanisław, syn bohaterki. Na dodatek nawiedzają go sny, w których pojawiają się inicjatorzy przedwojennej Ligi Morskiej i Kolonialnej. Studzi jednak ich zamiary, gdyż niczym podmiot filmu Tadeusza Konwickiego „Jak daleko stąd, jak blisko“, będąc „człowiekiem z przyszłości“, wie, co zdarzyło się później. Ten wątek zaczerpnięto od Grzegorza Łysia i jego Bzika kolonialnego. II Rzeczpospolitej przypadków zamorskich. 

• « poprz.
• nast. »