Przegląd nowości

Gry pozorów i urojeń

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 24, kwiecień 2026 20:55

Skądinąd można było oczekiwać bardziej nachalnej dekonstrukcji ideologicznej powieści Sienkiewicza jako rasistowskiej, mimo że z tamtej perspektywy była raczej afirmatywna z motywem wyzwolenia czarnych niewolników z arabskiego jarzma (zresztą podobny konflikt wstrząsał współczesnym Sudanem). Odtwórcy dzieci mniemanej Nel jednocześnie są narratorami i scenicznymi postaciami.

Posługują się nieco przerysowanymi środkami wyrazu (zaśpiew Radoslawa Krzyżowskiego jako drugiego syna Gustawa), a wydaje mi się, iż powinni byli  rozegrać swoje role na dwóch planach: bardziej powściągliwie, gdy są samymi sobą, oraz posługiwać się teatralizacją, kiedy w obecności Matki zmuszeni są uczestniczyć w jej mistyfikacji. Nie po raz pierwszy zwróciłem uwagę na Przemysława Przestrzelskiego i jego zdolności transformacyjne, pozwalające mu z równym powodzeniem wcielać się w Lekarza, Klienta, Szwagra i Szefa Stanisława. Podobnie jak w przypadku wielowątkowości, twórcy nie mogą zdecydować się kiedy rzecz zakończyć.

Naprzód śmierć bohaterki ukazana zostaje metaforycznie, gdy rozpoznaje swego ojca w przywódcy Ligi i odchodzi z nim w głąb sceny, poprzez otwór powstający w horyzoncie (dek. Arkadiusz Ślesiński). Ale nie, muszą zostać postawione wszystkie dramaturgiczne kropki i pojawia się zapowiedziany w tytule Epilog. Ze sprzedażą po niej mieszkania klientom obsługiwanym w prologu (Stanisław jest pośrednikiem w obrocie nieruchomości) oraz obejrzeniem przez dzieci agonii matki, zarejestrowanej przypadkiem przez pozostawione otwartym urządzenie elektroniczne. A zatem debiut teatralny Piotra Domalewskiego stanowi na razie przede wszystkim rekonesans w tej dziedzinie sztuki.

                                                                   Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »