Przegląd nowości

Muzyczni konserwatyści i nowatorzy

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 27, luty 2026 13:07

Czy coś łączy Brucknera z Brittenem i Lutosławskim, których utwory złożyły się na piątkowy koncert krakowskich filharmoników? Skłoniło mnie to do ogólniejszej refleksji estetycznej natury. W tym, jak określić wobec powyższych kryteriów twórczość Antona Brucknera? Z jednej strony przeniósł on idee Richarda Wagnera na grunt symfoniki, zarówno pod względem rozmiarów, jak i instrumentacji, torując drogę Gustavowi Mahlerowi. Nadał też dość niecodzienną formę swojej II Mszy e-moll, zestawiając chór wyłącznie z instrumentami dętymi i to przede wszystkim blachą.

Z drzewa występują dwa oboje, dwa klarnety i dwa fagoty. Co prawda zostało to poniekąd podyktowane plenerowymi okolicznościami prawykonania. Z drugiej posiada ona surowe i nieco archaiczne rysy za sprawą odniesień do chorału gregoriańskiego, na przykład w Kyrie, ale już Glorię wieńczy fuga. Alaksandr Chumała wydobył te cechy kompozycji, zachowując jego brzmieniową ascezę. Poza tym zwracało uwagę posługiwanie się od dawna niesłyszaną wymową łacińską, do jakiej byliśmy dawniej przyzwyczajeni, a którą wiąże się z tradycją niemiecką.

Benjamina Brittena łączyła przyjaźń z Dmitrijem Szostakowiczem. O ile ten drugi zrezygnować musiał z nowatorstwa pod wpływem presji politycznej i stworzyć indywidualny styl poprzez umiejętne, indywidualne wykorzystanie tradycji, o tyle w przypadku angielskiego twórcy zachowawczość była jego własnym wyborem i znakomicie odnajdywał się w takiej właśnie stylistyce. 

• « poprz.
• nast. »