Przegląd nowości

Czas jako sprawiedliwy sędzia?

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 30, wrzesień 2025 10:27

A przy tym utrzymujący niesłabnącą formę przez cały czas trwania dzieła o znacznej rozpiętości. Wojciech Parchem, dysponujący dramatyczną odmianą tenora i występujacy w tytułowej partii, z powodzeniem i znaczną ekspresją wykonał swobodniej ukształtowany monolog z trzeciego aktu, a nawiązujący do Mickiewiczowskiej Alpuhary. Jedynie doradzałbym artyście ograniczenie gestykulacji, na co nie po raz pierwszy zwróciłem uwagę, gdyż działa ona rozpraszająco na słuchacza, szczególnie, gdy ma się do czynienia z wykonaniem koncertowym.

W przypadku Magdaleny Schabowskiej jako Aldony podobały mi się niektóre portamenta, a więc płynne przechodzenie pomiędzy tonami dużych interwałów, zwłaszcza w lżejszej dynamice, gdyż przy jej zwiększonym natężeniu górne dźwięki potrafiły przybierać ostre zabarwienie. Do pewnego stopnia raziły dysproporcje pomiędzy chórem mieszanym a nadmiernie rozbudowanymi chórami dziecięcymi działającymi przy Filharmonii Krakowskiej: polskim i ukraińskim.

Mariana Połtorak i Ksenia Łuka wystąpiły w rolach minstreli: Orlandiego i Claviga, przy czym pieśni tego ostatniego towarzyszy interesujący akompaniament. Trudno jednak uwierzyć, że ich śpiew świadczyć ma o rozprzężeniu i obniżeniu morale zakonu krzyżackiego jako efekcie podstępnych knowań Konrada Wallenroda. Jeśli miałyby się one do nich ograniczyć, to raczej nie miały szans na doprowadzenie do jego zguby...

                                                              Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »