Przegląd nowości

Czas jako sprawiedliwy sędzia?

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 30, wrzesień 2025 10:27

Na wzór Wagnerowski uwerturę zastępuje wstęp. Podobne ogniwa poprzedzają również większe sekwencje dramatyczne. Całości wszakże zbywa na większej zwartości (na przykład w scenie sądu nad Konradem Wallenrodem, niewątpliwie napisanej pod wpływem analogicznej z Verdiowskiej Aidy, ale bez nerwu dramaturgicznego tamtej).

Może, gdyby za pulpitem dyrygenckim stanął Sebastian Perłowski, specjalizujący się w wydobywaniu z zapomnienia i ożywianiu utworów muzyki polskiej, a który przed czterema laty z Filharmonią Lwowską przypomniał Janka tego kompozytora, napisanego na inaugurację nowego teatru miejskiego we Lwowie? Akcja rozgrywa się pomiędzy czworgiem postaci: tytułowym Konradem, jego żoną Aldoną, wajdelotą Halbanem i pozbawionym własnego imienia Arcykomturem.

Solowe numery wokalne w znacznej mierze powielają schematyczną dwudzielność, przeciwstawiającą wolnym ustępom szybkie zwieńczenie (duet Konrada i Halbana w pierwszym akcie zakończony marszową strettą, podobnie dwuśpiew Wallenroda i Aldony oraz finałowy kwartet w następnym, ten ostatni pod względem kontrapunktycznym nawiązujący do Verdiego). Żeleński raczej nie był wybitnym melodystą, co odcisnęło piętno na ukształtowaniu partii wokalnych. Najlepsze wrażenie pozostawił Jakub Szmidt w partii Wajdeloty. Młody śpiewak posiada nośny głos basowy o szerokim wolumenie, bez trudu przebijający się przez dość gęstą orkiestrację.

• « poprz.
• nast. »