Przegląd nowości

Czas jako sprawiedliwy sędzia?

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 30, wrzesień 2025 10:27

W przypadku dzieł, które z czasem coraz rzadziej pojawiają się w repertuarze, pojawia się pytanie o sprawiedliwość tego czynnika jako próby ich wartości? Po niedzielnym wykonaniu z udziałem krakowskich zespołów filharmonicznych trudno jednoznacznie orzec, na ile pierwszy utwór sceniczny Żeleńskiego  zasługuje na częstsze przypominanie?

W ujęciu Krzysztofa Słowińskiego, którego ojciec Władysław i dziadek Zdzisław Górzyński sięgali po nie w swojej działalności dyrygenckiej, jawi się jako klasyczny przykład solidnego muzycznego akademizmu, w którym znaczną rolę odgrywa partia orkiestrowa, odznaczająca się pomysłową instrumentacją, na przykład w poprzedzającym finał odmalowaniu śnieżnej burzy.

Szczególnymi względami cieszy się wiolonczela, której kompozytor powierzył wiele nastrojowych ustępów solowych. Dotyczy to także trąbek, rozstawionych w różnych miejscach audytorium w scenie przemiany Alfa w Konrada Wallenroda i jego wyboru na mistrza krzyżackiego, rożka angielskiego i harfy, której ponoć zabrakło na prapremierze i musiał podszywać się pod nią na fortepianie dwudziestopięcioletni Paderewski (stanowiła ona instrument achillesowy tamtejszego zespołu, ponieważ w pierwszej dekadzie XX wieku musiano zadowolić się tylko jedną w Wagnerowskim Złocie Renu). A także organów, przydających monumentalnych rysów scenom zbiorowym, ale i modlitewnej zadumy we wspomnianym ustępie z Aldoną. 

• « poprz.
• nast. »