Przegląd nowości

„Traviata” Verdiego w Grand Théâtre de Genève

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 20, czerwiec 2025 05:04

Jej wyjątkowo gibkie i wyginające się w nieprawdopodobny sposób jak guma ciało hipnotyzuje widza i wprowadza do całej realizacji wręcz niesamowitą dynamikę. Jeśli chodzi o scenografię, to trudno jednoznacznie zdefiniować, jaką ma ona przywoływać rzeczywistość: opuszczony magazyn, przestrzeń postindustrialną, salę autopsji, a może to wszystko naraz? 

Tradycyjnie już pojawia się wykorzystywany przez wielu reżyserów rekwizyt-kroplówka, żeby nam nieustannie przypominać o chorobie Violetty, a ponadto wiele innych, nie zawsze wiadomo czemu służących akcesoriów: plastikowe krzesła, przedstawiające zwierzęce motywy obrazy czy powiększone zdjęcia tytułowej protagonistki. Nie brakuje też metalowych stołów, na których spoczywają ciała zwielokrotnionej bohaterki, i stołu operacyjnego, na którym doktor Grenvil przeprowadza za syntetycznymi kotarami jakieś zabiegi, w czym asystuje mu przebrana za pielęgniarkę Annina.

Z kolei na umieszczonym centralnie podium rozgrywa się bokserski pojedynek, prawdopodobnie niewybrednie symbolizujący rywalizację pomiędzy Alfredem i baronem Doupholem. To również na tym podium Alfredo i Violetta zaśpiewają swój ostatni duet przed złożoną z pozostałych postaci i rozpierającą się na krzesłach publicznością. Wszakże Henkel posuwa się w swoich zaskakujących pomysłach jeszcze dużo dalej, kiedy dajmy na to każe bliżej nieokreślonym zbirom zaklejać usta przywiązanego do krzesła Alfreda taśmą klejącą, a Giorgio Germontowi wylewać z miski na głowę swojej niewinnej córki krew, jak się domyślamy dziewiczą. Oczywiście trudno wypominać reżyserce chęć uwspółcześnienia na ogół prezentowanego w banalnych inscenizacjach arcydzieła i podjęcie próby nadania mu nowych znaczeń.

• « poprz.
• nast. »