Przegląd nowości

„Traviata” Verdiego w Grand Théâtre de Genève

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 20, czerwiec 2025 05:04

Henkel postanowiła zatem powrócić do tego pozbawionego optymistycznej wymowy, brutalnego i wykluczającego pogodzenie się kochanków finału pierwotnego tekstu, czyniąc wątkiem przewodnim swej inscenizacyjnej wizji wszechobecną już od samego początku śmierć. To z kolei doprowadziło ją do mogącej budzić poważne wątpliwości zmiany samej konstrukcji dzieła, które w omawianej wersji zaskakująco rozpoczyna się teraz od początku trzeciego aktu. 

I tak oto pierwszym obrazem jest tutaj widok samotnej Violetty, która tuż przed pożegnaniem się z życiem jakoby uczestniczy już w swoim własnym pogrzebie. Kładzie się do trumny, którą następnie grabarze wynoszą na ramionach i rzucają na widoczne z boku sceny usypisko żwiru, tak jakby pozbywali się w ten sposób zbędnego balastu.

Wszystkie następujące po tym sceny przyjmują formę retrospekcji całego życia bohaterki, odtwarzającej w pamięci przeszłe wydarzenia, wspomnienia z dzieciństwa czy przeżyte z Alfredem intymne chwile. W celu ukazania różnych aspektów jej tragicznej egzystencji reżyserka powierza główną rolę - zgodnie z przywołaną wyżej jej zasadą dublowania postaci - aż czterem wykonawczyniom. Jedna wokalistka ucieleśnia zatem Violettę chorą i umierającą, zaś druga - oddającą się wspomnieniom. Obok nich pojawia się jeszcze mała dziewczynka, nosząca na początku spektaklu na szyi zawieszoną tablicę z napisem „Na sprzedaż”, jednoznacznie wskazującą na los, jaki został dla niej przeznaczony już od najmłodszych lat. Wreszcie trzeba jeszcze podkreślić ważną rolę, jaką w koncepcji Henkel odgrywa stale obecna na scenie choreografka, tancerka i kontorsjonistka Sabine Molenaar, personifikująca zmarłą już Violettę.

• « poprz.
• nast. »