Przegląd nowości

Czy liturgia może być spektaklem?

Szczegóły

Opublikowano: środa, 12, marzec 2025 21:19

Za takowe uchodzą nabożeństwa prawosławne, ze śpiewem specjalnie wyszkolonego chóru, unoszącym się zapachem kadzideł i kapłanem ukazującym się jedynie w kulminacyjnych momentach spoza bogato zdobionego ikonostasu. A także katolickie uroczystości pontyfikalne w rycie trydenckim, po łacinie, z duchowieństwem przebranym w ornaty i w mitrach, przy dźwiękach potężnych organów, zwłaszcza jeśli rozgrywają się w barokowej oprawie kościelnej, by nie powiedzieć scenografii.

Poniekąd operę żałobną napisał Giuseppe Verdi. To opinia Hansa von Bülowa po wielokroć przytaczana. W swoim Requiem sięga bowiem po spektakularne efekty instrumentacyjne, częściowo inspirowane przez wcześniejsze dzieło Berlioza tego samego gatunku, a więc kotły, wielki bęben i trąbki wzywające na Sąd Ostateczny. Motyw ten powraca trzykrotnie na przestrzeni całego utworu, a sekwencja Dies iræ to wręcz ciąg arii i ansambli.

Nie dziwi zatem, iż Missa da Requiem bywa również inscenizowana w teatrach operowych. Po wspaniałym początku z piano pianissimo wiolonczel, do których dołączają w tej dynamice pozostałe smyczki, wreszcie chór, naprzód męski, po którym wchodzą głosy kobiece, z subtelną artykulacją w Requiem æternam, a następnie z ekspresyjnymi crescendami i decrescendami, chciałem zatytułować tę recenzję jako Requiem od angielskiego zegarmistrza. 

• « poprz.
• nast. »