Przegląd nowości

Czy liturgia może być spektaklem?

Szczegóły

Opublikowano: środa, 12, marzec 2025 21:19

Paul McCreesh cyzelował bowiem poszczególne detale (eteryczna artykulacja kwintetu smyczkowego w Hostias i Lux æterna, czytelne przeprowadzenie fugi w Sanctus z accelerando w pozornie chaotycznym stretto), zarazem nie gubiąc z „punktu słyszenia“ konstrukcji całości, a przy tym operował umiarkowanymi tempami dzięki czemu dane było wyjść poza codzienny czas i spojrzeć poza bezkresny horyzont zwany Absolutem (Václav Havel). 

Co prawda ta orkiestra i ten chór mogłyby zagrać to dzieło i bez dyrygenta, mając je opanowane już do perfekcji. Jak sięgam pamięcią świetne wykonania pod batutami JERZEGO KATLEWICZA, ROLANDA BADERA, Krzysztofa Pendereckiego (tu mała złośliwość, ponieważ poprzedniego dyrygenta nazwał „chórmistrzem z Berlina“), Alaksandara Chumały.

Zapowiadało się, że będziemy mieć do czynienia z kreacją artystyczną na dużą skalę, ponieważ gwarantował to polski wkład w wykonanie (zespoły Filharmonii Krakowskiej) i angielski dyrygent. Niestety, czar częściowo prysł wraz z pierwszym wejściem kwartetu solistów w Kyrie elejson, poza trzydziestoletnim basem Williama Thomasa o znacznej urodzie wokalnej. Tenor Attilio niezbyt pewnie zaintonował początkową frazę, a rozwibrowany sopran po prostu brzmiał momentami kuriozalnie. Na dodatek nie tworzyli zgranego ansamblu pod względem barwy głosów, co szczególnie odczuwalne było, gdy występowali jako wszyscy razem. A przecież w tym Requiem znaczna część epizodów należy właśnie do solistów. Trudno potem przekonać się do bardziej udanych stron występu po pierwszym uczuciu zawodu. 

• « poprz.
• nast. »