Przegląd nowości

Pierwsze, co tak Poloneza wygrywają – Muzyka w starym Krakowie 2024

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 02, wrzesień 2024 22:19

Wykonanie odbyło się w przytomności autora. Niewątpliwie momentem kulminacyjnym wieczoru było wykonanie ostatniej kompozycji Krystyny Moszumańskiej-Nazar Mouvement des sons, co na polski przetłumaczyć można jako Poruszenie dźwięków, napisanej specjalnie dla Elżbiety Stefańskiej. Jest to utwór o gęstej fakturze, choć zapisany w tradycyjnej notacji. 

Charakteryzuje się nieustannym narastaniem napięcia, gromadzącego się w swego rodzaju węzłach, nie dopuszczając do słabnięcia uwagi słuchacza, a kończy się dramatycznym urwaniem muzycznego toku „w pół dźwięku“. W osobie Elżbiety Stefańskiej znalazła godną odtwórczynię, ale zasługuje, by włączyli ją do swego repertuaru inni grający na tym instrumencie. Być może zabrzmi to obrazoburczo, ale po Moszumańskiej-Nazar Mozart, którego utwory na 4 ręce wypełniły drugą część recitalu, wydał się nieco blady, zwłaszcza jego Wariacje G-dur na 4 ręce KV 501. Po oswojeniu się z innym światem dźwiękowym i wyrazowym, można się było cieszyć wdziękiem Sonaty D-dur KV 381 i reminiscencjami z Wesela Figara w jej finałowym ogniwie oznaczonym jako Allegro molto. Na bis artystki zagrały Rondo alla turca z XI Sonaty A-dur KV 331, dla wywołania większego efektu stosując rubato. Przyznam się, że udałem się na ten recital głównie z powodu chęci zapoznania się z nieznanym mi utworem Moszumańskiej-Nazar, której twórczości poświęciłem obszerne studium po jej śmierci, ale nieoczekiwanie cały program dostarczył mi niebywałej satysfakcji estetycznej. Swego czasu podważano celowość kontynuowania tego festiwalu. Przeczy temu obecność licznej publiczności, która wypełniła przestrzeń z obydwu stron instrumentu na w końcu nie najbardziej przystępnym programie, co świadczy o wciąż istniejącym zapotrzebowaniu na tego rodzaju imprezę.

                                                                            Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »