Przegląd nowości

(OH!) Makoto!

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 26, sierpień 2024 17:43

W tym wypadku był to IX Koncert fortepianowy W.A. Mozarta KV 271, zagrany na jeszcze innym instrumencie, ale tylko lekko-pół-średnio zabytkowym. Oczywiście Ozone nie byłby sobą, gdyby pozostawił publiczności „czystą” wersję wdzięcznego i radosnego w częściach skrajnych utworu Mozarta. W każdej części – Allegro, Andantino i Rondo Presto – wprowadził całkiem osobiste i oryginalne kadencje.

Rzadko w pierwotnym tekście dodawał jakieś istotne zmiany burzące mozartowską narrację, nie próbował np. dodatkowymi trylami czy ozdobnikami „upiększać” klasycznej frazy, co niestety staje się coraz bardziej plagą wśród niektórych solistów, natomiast w wydzielonych kadencjach przenosił akcję utworu w czasy jemu bliższe, w zaułki współczesnych miast, a w nostalgicznej części środkowej pozwolił sobie nawet „zejść do piekieł”, co zdradzała szczególnie wyrazista mimika.

Orkiestra Martyny Pastuszki miała przygotowane na ten czas specjalne „protezy” składające się z długich, ciągnionych akordów. Ale największe poruszenie wzbudził kontrabasista zespołu, który już całkiem indywidualnie włączył się do improwizacji japońskiego solisty i dał popis swojej jazzowo-klubowej wyobraźni. Tutaj już z gromkim entuzjazmem odezwała się zgromadzona publiczność. Pękł mur filharmonicznej poprawności, ale Mozarta przy tej okazji nie zadeptano. Wrócił w końcówce, żywotny, radosny, filuterny, tak jak sam Makoto Ozone, szczęśliwy, że zabawa się powiodła.

                                                                                Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »